AdriaanBrouwer.com

Terschelling Herfst 2011

2011-10-31T09:41:00.001+01:00

Foto's door Sytse Schoustra

Tochtje

2011-08-09T18:35:00.004+02:00

Zondag vanaf 11.00 uur werd het droog. We stonden klaar om het water op te gaan. De eerste sessie een beetje voor Rockanje heen en weer gevaren. Na de lunch (op een bankje in de zon) naar de
Maasvlakte gevaren. Onderweg kwamen we een heleboel zeehonden tegen, die lekker op een zandplaat lagen te zonnen. Die hebben we dus mooi met rust gelaten. Aan de leizijde van de zandplaat was het heel vlak water. Geweldig om te springen. Na een serie sprongen doorgevaren naar de Maasvlakte. De Tweede Maasvlakte (niet op de satellietfoto) is al een heel eind af. Er is een enorm nieuw duin en kustgebied bijgekomen. Met mooie branding. Dit wordt echt een topspot om te kiten. Inmiddels was de wind, ook omdat we verder naar buiten kwamen (het was immers een zuidwestenwind) toegenomen tot 35 knopen; de sprongen werden steeds hoger. Daarna door de shallows weer terug gevaren, langs de oude bunkers die op de punt nog in het water liggen. Een mooie dag, helaas (weer) camera vergeten...

Zomer

2011-08-04T14:32:00.001+02:00

Het is een rare zomer. Klimatologisch dan. Ik mis de aaneengesloten periode van stabiel zomerweer met doorstaande zuidwestenwind. Er zijn mooie dagen en het waait vrij regelmatig, maar er is ook wel veel neerslag. Neem nou Oerol. Dat was behoorlijk regenachtig. Maar een groot succes. Mooie voorstellingen gezien en beleefd. Hieronder foto's van onder andere een park met windmuziekinstrumenten, dat bovenop het duin stond en in wind en regen een prachtig concert produceerde.

Binnenkort zet ik wat kitefoto's op de site.

Intensieve winter

2011-04-30T08:39:00.000+02:00

Achter de sneeuw aan. De voorspellingen waren goed, in Zwitserland zou verse poeder neerploffen. Min of meer op goed geluk naar Zwitserland gereden en een paar heerlijke dagen in Dissentis, Laax en Flims volgden, met in ieder geval twee dagen perfecte poeder. Het was weer een intensieve wintersport boordevol uitdagende offpiste routes. Dit zijn de actiefoto's:

Jump, skim and ... crash! :-)

2010-10-29T18:51:00.002+02:00

Vadaag Zuidoostenwind, naar Rockanje geweest. Beetje weinig wind, maar wel lekker zonnetje op de achtergrond. Vlak water, leuk met skimboarden. Nieuwe truukjes geleerd zoals van hiel- naar toeside op het skimboard. Jonas was gezellig mee. Hij ging heel goed en steeds beter.

Koud

2010-10-25T08:38:00.002+02:00

Goed ingepakt met een lekkere windkracht 6 met dikke vlagen zondag bij Kijkduin op het water geweest. De wind was pal aanlaandig maar uitvaren was zeker te doen. lekkere golven en na een tijdje kwam de zon ook nog een beetje door zoals je op de foto's kan zien. Zo snel als de wind was gekomen, zo snel was-ie ook weer weg. Dus rond lunchtijd zat het er op, maar toen waren mijn voeten toch al blauw. Voor een volledig verslag van de dag klik hier.

Snap!

2010-08-17T08:17:00.005+02:00

Zondag windkracht 7 bij Oostvoorne. Vlak water met een beetje golfjes af en toe. Niet druk, want alle klasjes waren gestopt in verband met de harde wind. Er waren vlagen van windkracht 8. En het zonnetje kwam lekker door. Een perfecte dag, totdat: Lijn gebroken!

Gelukkig had ik een extra bar bij me en kon ik weer terug het water op :-)

Veel scheepjes in problemen door harde wind

Uitgegeven:	15 augustus 2010 17:30
Laatst gewijzigd:	15 augustus 2010 17:36

IJMUIDEN - De Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) heeft het zondagmiddag erg druk gehad met tientallen zeilschepen en motorschepen die door de harde wind in de problemen kwamen.

Dat heeft een woordvoerder gemeld.

In totaal kwamen zondagmiddag achttien reddingsstations van de KNRM over de hele kust meerdere keren in actie. Volgens de zegsman is dat ''erg veel voor een zondagmiddag''. Het ging vooral om zeilschepen die water maakten of zelfs omgeslagen waren en motorschepen die door de zware golfslag motorstoring hadden gekregen.

Door de koude wind waren er gelukkig maar heel weinig zwemmers in zee, stelt de reddingsmaatschappij. Ook surfers kwamen amper in de problemen, omdat ''met zulke harde wind doorgaans alleen zeer geoefende surfers het water op gaan''.

Voor de kust van Goeree-Overflakkee was zondag aan het eind van de middag enige tijd een zwemmer vermist. Maar na een zoekactie van de KNRM werd die weer gevonden.

Het KNMI waarschuwt dat de harde wind maandag aanhoudt. Voor de kust bereikt de wind naar verwachting kracht 6 tot 7, dezelfde sterkte als zondag.

Terschelling Oerol 2010

2010-06-19T17:10:00.003+02:00

Zon, wind, kunst. De Noordoosterwind en dus de hoge golven maken het kiten spectaculair. Ook koud trouwens. Voordeel van Terschelling is dat het lekker rustig is op het water. Alle ruimte om heen en weer van Hotel Paal 8 naar Hoorn te kiten en weer terug. Oerol was ook leuk, met als hoogtepunt binnen de voorstelling Fast Car en hoogtepunt buiten Luce van Theater Tol. Van de muziek vond ik de Villagers erg mooi. Dieptepunt was de amateuristische "voorstelling" van Tryater en de Kift waarvan niets klopte. 2 uur in de kou zitten in de onzin. Volgend jaar zeker weer Oerol (maar dan sla ik Tryater over...)

Beetje wind

2010-05-23T23:32:00.005+02:00

Zaterdag was er in de middag eindelijk een beetje wind. Ook mist trouwens, die uit zee het land op kroop. Dus naar Vrouwenpolder geweest en lekker gekite. Toen de wind ging liggen nog even doorgegaan op het skimboard. Toch moeilijk zonder voetbanden in flinke golven. En, hoe keer je om op zo'n ding? Jonas was mee en die is zo vriendelijk geweest om foto's te maken. Op zijn site vind je alle foto's. Hier is een voorproefje.

Waar is de wind?

2010-05-14T10:51:00.003+02:00

Pfff. (Water-)temperatuur nog steeds ver beneden de maat. Maar wat erger is: Waar is de wind??? Het blijft bladstil...

Vanwege het chronische gebrek aan wind de afgelopen (vrije) dagen heb ik mezelf dit geweldige boek kado gedaan. Dit boek is echt een aanrader. Je leert van alles over locaties, wind, en klimaat. Bovendien staan er hele mooie foto's in.

Zondag om een uur of zes stak er toch nog wat wind op, net genoeg om mijn nieuwe board even uit te proberen. Veel rocker, waar ik wel erg aan moe(s)t wennen. Totaal geen spray, heel snel en springt geweldig. Helaas ging de wind even snel weer liggen als-ie gekomen was, dus volgende keer weer verder testen. Maar ik denk een heel fijn board.

Daarna gezellig veel te duur gegeten in Nalu Beach. In de prijs inbegrepen: idyllisch op de horizon gedrapeerde zeilbootjes en visserskotters. Zoalng er in de tussnetijd niet valt te kiten is dit een mooie film en is wakeskate meets kite ook niet te missen. Toveren met een board...XD Op de site Lose The Straps zie je meer leuke films.

2010-04-12T16:59:00.003+02:00

Sneller dan zijn eigen schaduw

2010-04-07T08:27:00.002+02:00

Dit is Shadow. Geen nieuw vloerkleedje maar een slimme vegetarische kater, die al behoorlijk op z'n gemak is en goed kan luisteren. Als hij zijn naam hoort komt hij meteen. Hij komt uit het asiel en heeft een beetje tranende ogen. Maar hij heeft daar geen last van. Integendeel: hij houdt alles goed in de gaten. Graag ligt hij op een warm plekje naar buiten te turen, bij voorkeur op een zwarte bank. Maar het is niet alleen een witzwarte haarbal, het is ook een enorme slijmbal die het liefts 24 uur per dag geaaid wil worden. Als hij binnen een beetje gewend is mag hij er op uit.

Foto's Chamonix en regio

2010-03-12T18:37:00.002+01:00

Elke dag ander weer. En ander weer dan voorspeld was. Gaven ze sneeuw op werd het zon. Was er wind aangekondigd dan kwam die niet. Blauw werd grijs. Ik heb zelden zo'n wisselvallige weerbeeld gehad. Naar het einde van de week viel alle sneeuw in Italië. Dus was het skiën in Courmayeur geweldig. Op de Zuidstukken lag de zware sneeuw een beetje los, maar zelfs dagen na de laatst gevallen sneeuw vonden we op de Noordhellingen verse en betrouwbare poeder. Vanaf de top van de kabelbaan (waar geen pistes zijn) tot in het dal, een lange en leuke tocht.

Maar ook in Le Tour / La Balme samen met Olaf nog een leuke rit gedaan van het hoogste punt naar Le Tour door een kilometers lange couloir langs en over een beek. Halverwege staat een stuwdammetje waar je overheen moet: oppassen om niet in het water te vallen dat enkele meters onder je stroomt en soms door verraderlijke gaten te zien is.

Kortom, alhoewel de ski's en het board al weer zijn opgeborgen, heeft Chamonix nog eindeloos veel offpiste mogelijkheden om te ontdekken.. Maar ik zag dat ze gisteren op Scheveningen ook al weer aan het kiten waren.

Meer foto's van het skiën in Chamonix:

Meer foto's

2010-03-12T18:34:00.003+01:00

2010-03-12T18:31:00.001+01:00

2010-03-12T18:29:00.002+01:00

WePowder: Cham heeft alles

2010-03-05T17:24:00.003+01:00

Zoals ik gister al meldde: het heeft gesneeuwd. En vanochtend vielen om 7 uur de eerste zonnestralen op mijn opklapbankbed onder de eettafel. De lucht was strakblauw, de temperatuur ver onder nul. Om 8.30 stonden onze gids Gerard ("don't fall off to the left here") en zijn altijd zwijgende stagiair Francois ons op te wachten in de met designstoeltjes ingerichte vertrekhal van de lift naar de Aiguille du Midi. Enne, ik moest natuurlijk mee. Maar het been gaat goed, met dank aan Daniela de fysio uit Den Haag.

De Aiguille du Midi, de piek van 3800 meter aan de zuidelijke kant van de Mont Blanc, geeft toegang tot de Vallee Blanche een enorme gletsjer. Van 3800 meter hoogte een run van 20 kilometer offpiste terug naar Chamonix op 1150 meter. Dat zijn ruim 2600 hoogtemeters.

Onze gids koos de route die bekend staat als le Grand Envers. De poeder was er diep tot het middel, maar zo licht dat het om je oren spoot als je op snelheid er door skiede. Hele steile stukken wisselden wat langere flats af en dat alles tegen een heel indrukwekkende achtergrond. Wijzend op gletsjerspalten, af en toe een tikkeltje langzaam en met iets te veel rustpauzes wist de gids het ene mooie stuk na het andere aan te boren. Zo kwamen we aan het eind van het hooggebergte nog op een stuk waar de ijzige firnschnee bedekt was met 10 tot 20 centimeter poeder. Met snelle bochten trok ik aan de zijkant een klein lawienetje los. Wat een vette afdaling!

Het laatste deel was een geinig bospad, met stenen, boomstammen en leuke bochten. Zo stonden we aan het begin van de middag weer terug in het centrum van Chamonix. De WePowder gids zegt "Cham heeft alles" en dat heeft "Cham" vandaag zeker waargemaakt. Morgen weer?

Chamonix

2010-03-04T16:08:00.000+01:00

Gisteravond aangekomen in Chamonix. We verblijven in een redelijk brak appartement in het centrum van Chamonix. Omdat ik nog steeds last heb van mijn been ben ik vandaag rustig gaan boarden in Les Grands Montets. Ik heb alle pistes gedaan behalve de zwarte. En tot besluit een pasta carbonara in een veel te duur restaurant waar een kudde engelse bontjassen was neergestreken. De dag begon grijs: wolken in het dal en wolken op een meter of 2800. Zodat er tussen 1200 en 2800 meter enig zicht was. Rond het middaguur begon het stevig te sneeuwen en het is sindsdien niet opgehouden. Sterker, het gaat steeds harder. Dat belooft wat voor morgen.

Het dorp is rustig. Wel zijn er veel engelsen en die zijn niet rustig. Een paar engelse vrienden in de bus (onder invloed?) gingen serieus met elkaar op de vuist, omdat de een te veel "op de ander zijn rug zat". Op de engelsen na is Chamonix nog steeds een leuk dorp. Leuke straatjes, fijne winkels, mooie gebouwen en natuurlijk de altijd onvriendelijk inwoners. Het is niet koud, maar het is wel nog volop winter. Niets van de voorjaarslucht die in Nederland al voelbaar was bij vertrek.

Morgen op de ski's, want met het been gaat het goed. Hoop dat het weer mee werkt en dat we van verse poeder kunnen gaan genieten. Als dat allemaal lukt zal ik ook wat home made foto's op het web zetten.

Foto's: Chennai, Crocodile Bank

2009-12-31T14:46:00.003+01:00

Deze kroko's en een aantal anderen kwamen we tegen in de Crocodile Bank van Chennai.

Foto's: Kumeli Periyar Wildlife Sanctuary

2009-12-31T14:41:00.001+01:00

Een olifanten kerkhof

2009-12-31T14:37:00.001+01:00

Veel water in de valleien dus moeilijk om beesten te spotten.

Foto's: Madurai

2009-12-31T14:35:00.001+01:00

De districtsgouverneur de "hero" arriveert in Madurai.

2009-12-31T14:31:00.001+01:00

De markt

Foto's: Rameshwaram

2009-12-31T14:29:00.002+01:00

In gesprek met vissers

2009-12-31T14:28:00.003+01:00

het dorp op de punt van het eiland Rameshwaram, waar eens een welvarend stadje Khaduskovi stond, bestaat uit hutten van bladeren.

2009-12-31T14:26:00.001+01:00

Vrachtauto's met mensen rijden af en aan naar de punt bij Sri Lanka. Zijn het vissers?

Foto's: Trichy

2009-12-31T14:21:00.001+01:00

een potten en pannewinkel in Trichy

Chennai

2009-12-30T14:15:00.000+01:00

Van Mammalapuram naar Chennai rijden splinternieuwe Volvo bussen. Met airconditioning, buitenspiegels, closed circuit camera's, lichtkrant aan binnen en buitenkant, muziekinstallatie en het plastic nog om de stoelen. De chauffeurs zijn er ook zichtbaar trots op. Kennelijk heeft een busbedrijf uit Chennai een grote hoeveelheid van deze bussen besteld, de komende uren zie ik er elke 10 minuten een rijden. Langs de weg zijn enorme IT parken, residential villages en bouwwerven met soms wel tien torens tegelijk in aanbouw. het riool blijft een probleem. In Chennai zijn de "krotten"-wijken langs een oever van de rivier weggebuldozerd.

In eerste instantie is Chennai een onvriendelijke stad. De chauffeur van de stadsbus waarin we overstappen is zo vriendelijk en behulpzaam als een van de muilezels die we op de snelweg hebben zien staan suffen. Maar als we eenmaal in een taartjeswinkel aan schwarzwalder en chocolatetruffle taart zitten met een kop koffie, verandert Chennai al snel in een wereldse snelle en welvarende stad.

Min of meer stiekem sluipen we het studioterrein van AVM studios op, een van de grootste studio's ter wereld en brengen hier de middag door. Niet alleen Mumbai maar ook Chennai produceert een grote hoeveelheid Bollywood films. We wonen zonder dat iemand ons lijkt op te merken de opnamen van de reclame voor de nieuwe Ford Figo bij, lopen over een enorme Bollywood set en zijn geruime tijd 'te gast' in een studio waar verschillende zangers muziekclips opnemen. Waarom we binnen zijn en wie we zijn weet niemand, maar we krijgen wel net als de rest van de crew koffie. Sander zit al snel achter het mengpaneel en op de vraag van de regisseur welke camera's hij nou in Europa gebruikt antwoordt Sander zonder enige kennis van zaken: "met de Sony 700". "Echt?", zegt de regisseur jalours , " wij werken vooral nog met de Sony 450 en 500".

Mamallapuram

2009-12-29T17:27:00.002+01:00

"Hey, Uncle catch that ball"! Nadat na een kwartier zoeken de bal eindelijk terecht was hebben we vanmiddag doorgebracht met eindeloos cricket met buigzame regels op een binnenplaatsje van 6x4 meter van het Mariamma weeshuis. 26 jongens en meisjes slapen in stapelbedden van 3, hun persoonlijke eigendommen in een koffertje met een slotje. Om 5.30 uur staan ze op om na ontbijt, douchen en een uurtje huiswerkstudie naar school te gaan. Wij kwamen 's middags tijdens speeltijd. De verhalen van de kinderen zijn niet fraai. De meesten zijn geen wees, maar in de steek gelaten door ouders of hebben ouders die niet voor de kinderen kunnen zorgen (ziekte, geldgebrek, verslaving). Het verhaal van een meisje dat was achtergelaten op het busstation van Mamalappuram toen haar vader zei dat hij koffie ging halen trof me het meest. Cricket was leuk, het feit dat ik er zo slecht in was - voor de kinderen van de tegenpartij - nog leuker. Mijn team "Australie" verloor roemloos tegen het andere team "India". Omdat er punten werden gescoard aan beide zijden danste iedereen aan het einde toch vrolijke dansjes.

Foto boven: courtesy of Mariamma Children Home Trust (http://mch-india.com/index.html). Foto beneden: Rameshwaram.

Foto's: Kochi

2009-12-27T14:39:00.005+01:00

een man slaapt in zijn kraampje in Kochi

2009-12-27T14:38:00.003+01:00

een man loopt over een 'boom' van het Chinese vissersnet, zodat het net dieper zinkt.

2009-12-27T14:36:00.006+01:00

Chinees vissersnet

Foto's: onderweg

2009-12-27T14:35:00.005+01:00

rails is tevens voetpad

2009-12-27T14:29:00.003+01:00

In de bus door de Westelijke "Ghats", in de buurt van Kumily

2009-12-27T14:25:00.002+01:00

de bestuurdersplek van onze bus

Foto's: backwaters

2009-12-27T14:21:00.005+01:00

vervoer van cement bij Kovalam

2009-12-27T14:20:00.003+01:00

2009-12-27T14:19:00.003+01:00

Kerkje tussen Allephuza en Kovalam

2009-12-27T14:13:00.003+01:00

Ophaalbrug in Kovalam

Pondicherry

2009-12-26T10:16:00.001+01:00

Gegroet vanuit zonnig Zuid-Frankrijk. Boulevards, petanque, croissants. Om 6.30 uur stapten we met onze gisteren bij de "chief district manager office" geboekte "emergency quote" tickets in de superexpress trein van Trichy naar Chennai, om geholpen door vrijwel alle medereizigers op Villapuram Junction over te stappen op het boemeltreintje richting de kust. In die trein dacht de lokale jeugd waarschijnlijk dat wij filmsterren waren, want ze kwamen bijna op schoot zitten. We deden er twee uur over om een hotel te vinden op een beetje behoorlijke locatie, alles zit hier vol. En om 12 uur zaten we aan een kopje heerlijke cappuchino een croissant en pain chocolat te eten, terwijl het voltallig personeel (minstens 30 man) van het zaakje-met-18-stoelen een fotoshoot tussen de versgebakken stokbroden aan het doen is.

Madurai - Rameshwaram - Tiruchi (2.)

2009-12-25T17:44:00.002+01:00

Ook in de afgelegen regio van rameshwaram verbindt een stapeltje modems en knipperende kastjes de computer van de vriendelijk lachende loketbediende met het India Railways mainframe, zodat ieder gereserveerde plaatsen op naam van kan boeken. Maar voor de verbinding naar Trichy verwijst de vriendelijk lachende loketbediende ons naar het naatsgelegen loket, want wij willen een kaartje voor een "Passenger trein", niet voor een "Express trein". Zodra wij ons aan het naastgelegen loket melden verschijnt daar weer dezelfde nog altijd vriendelijk lachende loketbediende.

Overal maken we steeds kennis met vooral jonge mensen. Zij willen graag de taal spreken en zijn nieuwsgierig. Ze komen steevast op ons af. Soms voor een hand, soms voor een praatje, soms voor een foto. Een tik op de schouder gevolgd door "From where are you?" of " What country?" is de standaard. "Holland" is altijd een "beautiful country" maar zelfs de meest welbespraakte scholier heeft geen idee waar het ligt. "Naast Duitsland" is het antwoord dat altijd werkt.

Een jongeman die bij een regiokantoor van het centrale buro voor statistiek werkt is gespecialiseerd in wekgelegenheid. In het bagagerek boven hem, maakt een heer van een paar oude kranten, een dekentje en opblaaskussentje een bed op. Als hij het kussentje heeft opgeblazen wipt hij met een soepel sprong het bagagrek in en begint te snurken. De jongeman waarmee ik in gesprek ben legt uit dat Bangalore de hoogste werkgelegenheid kent met 96%. En geheel tegen mijn verwachting in Kochi, met 50% de laagtste. Een andere jongen waarmee we wel zes uur hebben zitten praten (terwijl steeds meer mensen om ons heen kwamen zitten om mee te luisteren) verbaasde zich vooral over (1.) dat wij met onze bankpas hier geld uit de muur konden halen, (2.) dat wij bereid waren een zo dure reis naar India te ondernemen en (3.) dat de kwaliteit van westerse consumentenproducten (gloeilamp, shampoo, cola) hier precies hetzelfde is als bij ons maar veel goedkoper is en dat ook al is het veel goedkoper wij de koopkracht hebben om dergelijke producten te kopen.

De tempels in Trichy gaan elk voorstellingsvermogen te boven. Met als meest opmerkelijke detail de getrainde olifant die in ruil voor een muntje in de slurf (dat hij als hij er een paar heeft verzameld braaf aan de oppasser geeft) mensen zegent met een klein tikje op het hofd. Of voorzichtig op het armpje van een baby. Of het hoofdje van het kind (eventueel na en klein trompettertje als het kind niet oplet of huilt). Morgen verder naar Pondicherry. Heb nu al zin in een croissantje.

Madurai - Rameshwaram - Tiruchi (1.)

2009-12-25T17:28:00.002+01:00

Een tempel, het regent. De straten zijn veranderd in modder. De electriciteitsleidingen boven de straten knetteren als een knapperend haardvuurtje en bij knooppunten regent het blauwe vonken. We zijn al dagen ziek van verkeerd eten, maar dat bereikt in Madurai zijn hoogtepunt.

De tempel heeft een groot aantal hoge gokarna's en is een van grootste in zijn soort. In het midden is een kleine koepel van goud. De zuilengallerijen zijn lang en intact. De zaal van de 100 pilaren is eindeloos. Maar het is niet de afetingen die het meeste indruk maakt. Het is de sfeer. Pelgrims - elkaar in polonaise bij de schouders vasthoudend en gekleed in zwarte jurk - rennen door de gangen. Ze staan stil bij basins, altaar, goden, stenen, olifant en in de binnenste tempel, waar ik niet mag komen.

Voor een andere tempel ontmoet ik een heer die de Europese Unie kent en het een slim idee vindt om "als groep van kleine landen" samen op te trekken. Hij werkt voor Castor. Nederland kent hij niet zo, maar Shell, Philips en Unilever wel. Vooral Unilever vindt hij een slim bedrijf, op sommige producten hebben ze " een bijna monopolie" . Consumentenproducten hebben overigens al de retailprijs op de verpakking geprint staan, waardoor de (kleine) winklier met een vaste marge zit. Bij alle producten. In restaurants kan daarvan worden afgeweken, maar in een " fastfood restauant" in Madurai (" Please note that it may take up to 30 mins to prepare you a delicious meal" ) ontstond er al onenigheid tussen het personeel. De Pepsi werd bij de buren gehaald en voor de retailprijs aldaar aan mij doorberekend. Gelukkig kon de baas om de stommiteit van de loopjongen lachen.

De trein naar Rameshwaram doet er maar liefst 4 uur over om 163 kilometer af te leggen. De route voert over een smalle landtoong met aan beide zijden wetlands of zeewater. Nar het eiland is lang gelden al een 2 km lange treinbrug gebouwd, een technisch hoogstandje. Onder ons kolken de Arabische Zee en Indische Zee tegen elkaar aan. Tot 1964 reikten de rails helemaal tot aan het puntje van het eiland, maar de stad op de punt en de rails zijn in een cycloon in 1964 weggevaagd. Nu is er niets dan vissershutjes van bananenbladeren, een "forward Indian Navy post" die gebruikt wordt als badhuis-met-wc, en de geur van rottende ("drogende") vis. Die wordt met lange netten aan nog langere touwen met de hand (soms door 10 man) uit de zee getrokken. Het puntje van eiland biedt uitzicht op de " Admas Bridge" een serie van ondiepten, zandbanken en riffen tot aan Sri Lanka 25 km verderop.

In Rameshwaram slapen we in een pelgrimshotel naast een enorme slaapzaal. De ramen kunnen niet dicht, om 4.30 uur begint de tempel te loeien en om 6 uur slaat een aggregaat aan dat onder onze hoofdkussens lijkt te zijn opgesteld. De stroom is uitgevallen door de aanhoudende stortregens. De terugtrekkende moeson is laat dit jaar.

Ook in Rameshwaram is de tempel indrukwekkend. Stromen en tromen pelgrims - jong, oud, klein groot, strompelend, gedragen, maar meestal rennend, joelend en steeds opgetogen, haast men zich van basin naar basin om zich in heilig water te wassen. Tegen betaling mogen wij ook.

Madurai

2009-12-21T15:58:00.001+01:00

[foto bus]

De bus zit zo vol dat een vrouw haar kind doorgeeft, aan een willekeurige man die op het dashboard zit. Het kind gaat zonder protesteren op schoot zitten en ook van de man geen wanklank als het kind in de broek plast. Ik zit opgevouwen tussen twee bankjes vlak achter het dashboard en het kind blijft ons aanstaren alsof we buitenaards zijn.

Na een steile afdaling uit de Westelijk Ghats laten we Kumeli en het Periyar Wildlife Sanctuary achter ons. Vervolgens is de tocht een uur of drie op een sukkelgangetje rechtuit. Het eerste stuk zijn er nog rijstvelden, maar naarmate we vorderen worden de dorpen armer. Bestaansbronnen zijn hier stenen bakken, handel, kleine akkertjes. Elk dorpje heeft aan begin en eind een strookje langs de weg met begraafplaats cum vuilstort. Naar Madurai toe zijn er tientallen universiteiten die in het schijnbare niets staan. En het stikt van de studenten.

De ober van het hotelrestaurant verstrekt ons eerst een uitgebreide menukaart om ons vervolgens aan te wijzen wat we van de kaart moeten kiezen: de lunch thali. We stribbelen niet tegen en krijgen een plateau met potjes met lekkere gerechten: bloemkool, boontjes, tonijn en yoghurt om het wat milder te maken.

Een uitgebreid menu geven en dan beleefd vertellen dat er maar een gerecht is valt wat mij betreft onder Indiase logica. Net als het bord "Hospital: open 24 hours / day". "speed thrills, but kills" "please look before you cross" "arrive home in piece, not pieces" "please tender your money in correct change"

Madurai is een behoorlijke heksenketel, maar na even wennen is het wel een leuk stadje. Morgen gaan we de tempel bekijken en eens uitzoeken hoe we van hier op het eiland Rameshwaram komen.

Kochi - Alephuza - Kottayam - Kumeli

2009-12-19T16:18:00.002+01:00

Bus - boot - bus. Na een tocht van 200 km zitten we in Kumeli, aan de grens met Tamil Nadu (op de lijn Alepuzha - Madurai).

De bus van Kochi naar Alephuza was een wildenrit, maar het verkeer is beschaafd in vergelijking met het verkeer in Radjasthan.

Vanuit Alephuza hebben we een veer genomen door de backwaters. We kiezen bewust vor dit traject om toeristische taferelen (" one pen, one pen, please" ) te voorkomen en de echte backwaters, niet de toeristische te zien. Dat wordt belond met een tocht door open water en kanalen, langs rijstvelden en door dorpjes. Aan boord kletsen de heren gezellig over koetjes en kalfjes en kinderen op weg terug uit school halen kattekwaad uit. Een schitterende regio van een indrukwekkende afmetingen.

Vervolgens een rit van 100 km door de heuvels, met soms flinke bergpassen. Thee en rubberplantages zo ver het oog reikt. De bus stamt uit de tijd dat er nog geen stuurbekrachtiging is, het dashbord ontbreekt, maar de chuffeur weet prachtige klanken aan de toeter te ontlokken in vele variaties. Dat is nodig voor de koeien die achter elke haarpeldbocht op de weg kunnen liggen of om het tegemoetkomend inhalend verkeer te waarschuwen. Het hoogste punt is kennelijk een bedevaartsoort, want overal zijn pelgrims. Op de top zijn grootschalige klooster achtige gebouwen in aanbouw. Richting de grens met Tamil Nadu werden wegen weer slechter en mensen scharriger. Kerala lijkt me zonnig, optimistisch en doorgaans welvarend. Kinderen zitten er op school en heel veel bedelaars zijn er niet.

In Kumeli stoppen veel pelgrims wat tot een levendig straatbeeld leidt., mannen, jongens en meisjes - soms heel jong - stromen blootsvoets in zwart of oranje gehuld bussen en auto's uit in de rchting van de kraampjes met vooral gefrituurde banaan. Er staat een lange rij vor de enige winkel die alcohol verkoopt. We eten in Lakeside restaurant (het meest nabije meer is op 4 km) waar de voltallige staf ons de bestelling komt opnemen en nog geruime tijd blijft aanstaren als dat gebeurd is.

We verblijven bij iemand aan huis, in een kein pensionnetje. Er is warm water en een balkon met schommelstoel. Morgen op zoek naar tijgers of een olifant dan toch mischien in het Periyar Wildlife Park.

Kochi

2009-12-18T08:40:00.001+01:00

Bijna verslapen, maar toch op tijd. Om 7.10 uur zaten we in de trein, tweede klasse op een drie persoons bank voor een negen uur durende treinrit van 400 km, voor 287 roeppies voor twee personen. Het enkelspoor slingert langs de lagunas tussen de palmen- en rijstvelden van dorpje naar dorpje. Peroon of geen perron de trein stopt overal. Dankzij de Lonely Planet en de ROugh Guide die alle toeristen met de klok mee door Zuid India sturen (oostkust omlaag, westkust omhoog) komen we vandaag geen enkele toerist tegen.

Naast me zit een vrouw met haar zwangere dochter en haar neef. Haar man is beambte bij de douane van Kerala en ze trakteeert me op allerlei meegbrachte hapjes. Op haar vraag wat ik van haar land vind antwoord ik dat ik India heel mooi vind. En ik bespreek een voor een de Taj Mahal, Delhi, Varanasi, Karnataka. Ik weet dan nog niet dat ze uit Kerala komt. Want ze wil weten: " maar wat vind je mooi aan mijn land, Kerala?"

Bij de veerboot in Kochi ontmoetten we een groep heren die voor de overheid werken. Een zit in het parlement van Hyderabad. Ze hebben honderden vragen (hoe veel verdien je, wat doe je, wat voor auto heb je, waar bn je al geweest) en een vraag ervan is: " wat vind je van de Indiaase cultuur" . Waarop ik, indachtig de vrouw uit de trein, antwoord dat die natuurlijk heel verschillend is per regio. Maar dat is duidelijk het verkeerde antwoord: "India is een land" zegt de man bestraffend.

In Mumbai heeft een touroperator ons geprobeerd wijs te maken dat het "heel druk" is en " toeristenseizoen". " Je kan niet op de pof gaan" , " want je komt vast te zitten". " Treinen vol, hotels vol" . UIteraard had hij een pakket met prive auto en chauffeur in de aanbieding voor " slechts" 725 Euro. In Kochi vinden we na wat orndvragen verbazingwekkend eenvoudig een mooi onderdak. Een pelgrimshotel genaamd Piazza dat verborgen ligt in een soort hofje. De ingang is een open garagedeur.

[insert foto's visnetten]

Kochi is Venetie een tijd geleden. Het is havenstad, handelsstad en toeristenstad ineen. De economie groeit hier duidelijk voorspoedig. En de stad is aangenaam bovendien. De verschillende delen worden verbonden door veerbootjes waar in het midden van het passagierscompartiment een grote vrachtwagendiesel gemonteerd staat. Een heer met briljantine in de haren en een deftig kostuum bedient de motor. Een keer bellen en hij trekt aan het veertje van het gas ergens onderaan de motor en de motor begint te brullen. Twee keer bellen schakelen in de vrij, drie keer achteruit. Het stuur staat boven op het dek.

In Kochi is de Nederlands invloed duidelijk zichtbaar. Veel huizen hebben hier dubbele schuurdeuren van Nederlandse makelij. Maar er staan ook Portugese gevels en Engelse. Er is een Nederlands kerkhof.

[insert foto steen]

Morgen ochtend gaan we proberen met een veerboot in Kumili te geraken om daar in een natuurreservaat te wandelen. Er zijn er nog maar 35 tijgers over, dus die zullen we niet zien. Daarna steken we dor de bergen over richting Madurai, wellicht via Kodaikanal.

Mangalore

2009-12-16T16:11:00.006+01:00

Omdat het "strikt illegaal" is om in deze internetwinkel foto's van mijn camera te halen, zet ik maar 1 foto op het net. We waren vanochtend in een tempel in Mangalore. Een hele rustige sfeer, een komen en gaan van mensen die zich baadden en wasten. Hele schoolklassen gingen er bidden.

[insert foto Ulal]

Vanmiddag hebben we doorgebracht in een visserdorpje, Ulal op 10 kilometer afstand van Mangalore. De huizen daar deden me sterk denken aan Terschellinger boerderijtjes. Rode dakpannen, lage gootlijnen. En van die nokvormen zoals je ook in het openluchtmuseum in Enkhuizen ziet. Na een wandeling in het dorp - tot groot vermaak van de plaatselijke bevolking - in de schaduw aan het strand gezeten met uitzicht op de Arabische Zee. Het dorp bestond voor een deel uit vissers en voor een deel kennelijk uit rijkere mensen uit Mangalore. Zij bouwen er de grootste paleizen in felle kleuren die je je kan voorstellen. Tussen de palmen en aan ht water. Ik denk dat zij de verkoeling zoeken. Het loopt hier tegen de 40 graden.

De treinreis Mumbai Mangalore vannacht verliep ook plezierig. 17 uur lang. Op een klein Chinees incident na. Tegenover ons waren zij gaan zitten en annexeerden meteen de hele bank met twee terwijl er drie moesten zitten. Ondanks verschillende pogingen lukte het niet om terrein terug te winnen op de Chinezen. Uit alles bleek dat zij blakend van zelfvertrouwen hun ruimte nemen tegenover Indiers en Westerlingen. Bovendien vonden ze India heel vies, vooral Varanasi. En de Taj Mahal was vooral "duur" .

"Koleurbuuwks!" "Sjoe Pojish!" "San-dwietsj". Een stroom van verkopers terkt door de gangen van het rijtuig. Maar ik lig lekker in mijn bedje, boven een snurkende Chinese heer. De loc, een oud dieseltje dat zichtbaar moeite heeft met het voortslepen van de 18 rijtuigen, sleeperclass, AC class en derde class, toetert voortdurend. Ergens ver weg. Ik heb een boek van Amaniti in een keer uitgelezen (en heb nu dus geen boek meer) en daarna heerlijk geslapen. Het spoor van Goa naar Mangalore loopt langs het water tussen rode rotsen door. Met lange tunnels. Een mooi traject om af te leggen. In Mangalore het gebruikelijke geduw en getrek om een pension te krijgen zonder afgezet te worden met veel theatraal uit autorikshaw stappen en wilde gebaren - de riksha rijder beweert dat dit pension niet meer bestaat en dat pension al vol zit - maar uiteindelijk vinden we iets met superaardige mensen, voor 300 roepies. Kwestie van voet bij stuk houden.

We hebben heerlijk gegeten in een restaurant met een deel voor gewone mensen (zoals wij) en een deel waar fine food geserveerd werd, waar het vol zat met deftige families. Kinderen in de netse kleren, haren gekamd. Wij zaten vooral tussen groepjes tieners. Maar kregen wel een speciale behandeling van de chef van het restaurant. Hij selecteerde hoogtstpersoonlijk onze keuze, waartegen wij zelf niets in te brengen hadden. En richtte vervolgens zijn dikke brillenglazen in onze richting om zich te verzekeren dat het ons aan niets ontbrak. En zodra dat volgens hem wel het geval was suggereerde hij keuzes voor ons om het ontbrekende aan te vullen. We hebben drie keer orange juice beleefd geweigerd. Er zijn hier niet veel toeristen.

Morgen gaan we door met de trein naar Cochin. Daar blijven we even.

Mumbai

2009-12-14T10:29:00.003+01:00

Vandaag werden we waker in de dreunende stad Mumbai. Met een beetje hoofdpijn. Door de taxirit van gisteravond. Het suzuki busje vloog zo hard over de hobbels in de weg dat ik mijn hoofd flink tegen het dak heb gestoten.

Tijdens het taxiritje zag ik dat Mumbai lamgzaam verandert. Twee jaar geleden stond er een aantal minder hoge strakke torens. Mumbai is nu nadrukkelijker een financieel centrum. Het stikt hier van de banken. Meer dan twee jaar geleden. Maar een aantal dingen is hetzelfde. Mensen die op straat slapen. Stank. En beelden zoals een motor die we inhalen mat daarop man, vrouw achterop en kind dat slapend op de benzinetank zit terwijl het met de armpjes een grote tas omklemt.

Het is hier 35 graden en we proberen oze reis verder naar het Zuiden te regelen. Dat valt niet mee in alle bureaucratie. Bij Thomas Cook werden we door een veiliheidsbambte met een geweer dat groter was dan hijzelf naar een wachtbankje gebracht. Na een hele tijd wachten kregen we een aanbieding voor een ticket met een zo hoge prijs dat we van aankoop afzagen. Bij Indian Airways, een groot kantoorgebouw waar ze ook direct tickets verkopen, waren 3 van de 12 balies open. We kregen nummer 75 toegewezen door een straffe dame die zich duty manager noemde. Ik neem aan dat zij andermans taken managede. En dat deed ze met ijzeren hand. Op het bord stond nummer 50 toen we ons bonnetje kregen. Mijn rugzak wordt gecontroleerd met scanners, piepers en met de hand bij elk gebouw van enig belang dat we binnen gaan. Vorig jaar is nog niet vergeten in Mumbai.

Morgen door in de richting van Mangalore. Met de trein.

kiten bij Terschelling

2009-09-21T10:41:00.001+02:00

Watcha Clan

2009-04-08T09:28:00.002+02:00

Zaterdag nacht stond de Watcha Clan in de Melkweg in Amsterdam, in het programma van Balkan Beatz. Dit was echt een waanzinnige avond. De Balkan beatz van de DJ's waren al tof maar Watcha Clan speelde de sterren van de hemel. Wat een muziek! Van supersnelle electronische dance beats naar gevoelige vocale stukken. Door de grote hoeveelheid instrumenten die de Watcha Clan bespeelt gaat de muziek ook echt niet vervelen. En de klanken zijn altijd in balans.

Toen de Watcha Clan uitgespeeld was hebben we met de bandleden verder gedanst op de muziek van de DJ's

La Rosiere

2009-03-17T19:55:00.024+01:00

8 Maart tot en met 14 Maart in de sneeuwmagneet van het gebied van San Bernardo.

Deze corridor op de Frans-Italiaanse grens vlak achter de Mont Blanc trekt sneeuw aan bij verschillende windrichtingen. En dat hebben we gemerkt. De zachte poeder lag zo dik dat je er vaak kniediep of zelfs tot je middel in zat. Een dag was de nieuw gevallen sneeuw zo veel en zo zwaar dat ik er zelfs op mijn extra vette Seth's van K2 niet door kwam. Sta je met je neus recht naar het dal op een helling van 40 graden stokstil! Een merkwaardig gevoel.

Gelukkig kregen we les van Euds via evolution 2. hij heeft onze offpiste techniek nog flink bijgeschaafd: rug recht, kin omhoog! Net als in het leger. (en de ambtenarij). En dan donderdag was het eindelijk zo ver. Na dagen van zware sneeuwval en vrij slecht zicht, althans op grotere hoogte, was het tijd voor het ultieme freeriden. Een helidrop. De 'elico bracht ons o.a. naar La Reine op 3000 meter hoogte. Als de dreun van de helicopter verstomt en we boven op het topje staan wordt het doodstil. Overal om ons heen is alleen maar poeder. Er staan (nog) geen sporen in.

De afdalingen zijn fantastisch. Er zijn steilere stukken met (hele) diepe sneeuw, vlakkere stukken, stukken met firnschnee maar ook mooie couloirs die spectaculair zijn. Op een moment kneep ik hem een beetje, toen de sneeuw een donkere klap onder ons liet horen en de hele berg leek te schudden. Zo'n breukje in een sneeuwlaag kan een lawine verzoorzaken. Maar onze gids nam geen enkel risico en koos een alternatieve route. Wel erg spannend, maar niet erg gevaarlijk.

La Rosiere is een fantastisch gebied. Het heeft alles voor de echte offpiste gek. Met een beetje hiken over de Col de la Traversette, spelen in le Petit Bois of met het snowcross area - waar alleen de diepste ravijnen zijn gemarkeerd - gaat al een poederwalhalla voor je open, maar met de heli wordt het nog veel beter. Kijk zelf maar op de foto's hieronder.

Met veel dank voor de gezelligheid aan het fantastische reisgezelschap van Marco, Olaf en Jonas!

Winterstart

2008-12-23T18:52:00.003+01:00

Dagelijks valt er minstens 30 centimeter. Mist. Wolken. Harde wind. 5 Dagen Kaprun - Zell am See, 5 dagen sneeuw. Elke dag. Temperatuur min 8 graden.

We zijn te gast bij Mevrouw Schifferegger en verblijven in Pension Seppingerhof in Niedernsill. Behalve de koeien, zijn we de enige gasten in het pension. (Op donderdagavond is er een tsjechische familie op doorreis). Op maandag - als we aankomen na een eerste dag boarden - is Niedernsill verlaten. Alle restaurants blijken bovendien dicht te zijn, of een Ruhetag te hebben. Waar het personeel van moet bijkomen is niet duidelijk. Het is hier absoluut uitgestorven. Uiteindelijk vinden we een herberg waar de gelachkamer nog open schijnt te zijn. Als ik vraag of we misschien nog wat kunnen eten roept de in sigarettenrook gehulde barman boos: " aber natuerlich!" . De bar zit vol met dronken boeren, de biljartkamer zit vol met dronken pubers en de achterkamer zit vol met dronken bejaarden. Heel gezellig. Ze serveren, na enig aandringen een menu van 5.50 Euro. Soep, friet, worst, salade en veel bier. De dag erna zijn we de enige twee gasten in de plaatselijke pizzaria.

Op donderdag staan we om half vier bij een gesloten sleeplift. Maar we willen eigenlijk nog wel graag terug naar de auto. Dus kloppen we aan op het liftwachtershuisje. De man legt uit na een vriendleijke begroeting dat hij dacht dat er niemand meer zou komen vandaag en dat hij de lift maar vast had uitgezet. Vervolgens informeert hij of we van plan zijn vanmiddag nog een keer langs te komen of niet... Heerlijk z'n gebied vol met poedersneeuw voor je zelf.

Kortom, volgend jaar weer winterstart!

Wit Brussel

2008-11-23T22:47:00.001+01:00

Toen ik vandaag terug van kantoor reed zorgden de tractiecontrole lampjes op m'n dashboard voor disco. Dik 10 cm sneeuw en totaal onverwacht. Blijkt Brussel toch nog wel een aantal hellinkjes te hebben waar je met een auto niet naar boven komt. Wel mooi zo'n charles dickens stad en natuurlijk ook reden voor vermaak.

waren ze op de kerstmarkt net nepsneeuw aan het aanleggen...

Wit Licht Gelredome 10 Oktober

2008-10-12T00:02:00.000+02:00

Gelijk

2008-09-21T14:22:00.004+02:00

Jullie hebben helemaal gelijk. De site is veel te lang niet geupdate geweest. Eindelijk heb ik nu de foto's van India online staan. Al bijna een jaar geleden dat ik er was! De foto's staan bij de foto's op de hoofdsite.

In de tussentijd heb ik nog wel een aanrader: het boek "Drie" van Maarten Schinkel. Maarten Schinkel ken je als redacteur van NRC en van de colums, vaak in het economisch katern. De roman Drie is het eerste boek van Maarten Schinkel. Het onwaarschijnlijke is waarheid in dit verhaal en als lezer accepteer je het ook nog. Dat komt omdat het zo goed geschreven is. Volgens Hofland: " Dit boek is van een surrealistische logica. Dat het uitzonderlijke als werkelijkheid wordt ervaren is te danken aan de meeslepende stijl van de schrijver".

Overigens heeft Maarten Schinkel de vraag opgeworpen of het verschil tussen de verschillende landen van de Europese Unie in rente op staatsschuld van invloed is op de vraag of alle Lidstaten aan de Unie zullen / kunnen blijven meedoen in het artikel "De Unie kraakt lichtjes in haar voegen". http://weblogs.nrc.nl/weblog/schinkel/

BLOkart

2008-04-20T13:11:00.002+02:00

meer foto's

Oostenrijk 2008

2008-03-29T10:51:00.002+01:00

Pasen. Sneeuw, sneeuw, sneeuw. Ongekend. Net als vorig jaar weer de Spieleckalm in Hinterglemm beklommen om backcountry door de poeder naar het dal te skien. Helaas dit jaar de route iets te veel naar rechts gekozen, dus raakten we vast in dicht bos en een beek.Wel een mooi avontuur.

Kaprun was zoals altijd wel perfecte sneeuw, maar slecht weer en slecht zicht.

In Zell am See achter Snaps Hansi een nieuwe offpiste route ontdekt. Mooie couloir en bos met genoeg verval om op goede snelheid te skien.

2007-12-04T10:10:00.000+01:00

2007-12-04T10:04:00.000+01:00

2007-12-04T09:56:00.000+01:00

2007-12-02T06:30:00.000+01:00

2007-12-02T06:21:00.000+01:00

2007-12-02T06:06:00.000+01:00

2007-12-02T06:03:00.000+01:00

Jodhpur

2007-11-30T16:37:00.000+01:00

Stel je voor: 500 jaar geleden trek je met je kameel volbeladen met kostbare stoffen door de woestijn: doemt opeens in de door hitte trillennde lucht dit voor je op. De stadsmuren zelf zijn al hoger dan 10 meter, maar het fort torent daar nog boven uit. Onneembaar, intimiderend. Binnen de stadsmuren de nauwe straatjes van de blauwe stad. Het vee - nog steeds - op de daken. Een grote poort van vuistdikke houten balken blokkeert de centrale opgang van het fort. Niet in te rammen door olifanten want de poort is gebouwd in een hoek van 90 graden, waardoor olifanten geen aanloop kunnen nemen. Mochten ze toch door de bocht komen galopperen, dan wacht de ongelukkige olifant een serie ijzeren haken, op ooghoogte. Just in case...

Ik dronk een kop koffie op het dak van een guesthouse, samen met de eigenaar en zijn broer. Ze hadden er 7 kamers, die ze verhuurden voor 300 Rs per nacht. Ze adverteerden niet en stonden niet in reisgidsen. Ik veronderstelde dat de meeste toeristen maar 1 nacht bleven in Jodphur. Dat klopte. Hij betaalde riksja chauffeurs 50% commissie voor het aanbrengen van klanten. Van November tot Maart liep het prima, in de zomer was het moeilijker. Zijn broer vloog ook met duiven, daar had hij wel eens 5000 Rs mee gewonnen. Schitterende duiven hadden ze op het dak. Sommige duiven hadden wel 1000 Rs gekost. De truc is de duiven rondjes te laten vliegen. De groep van 10 duiven die dat het langste volhoudt wint de wedstrijd. De eigenaar studeerde ook rechten.

Op de marktplaats onder de klokkentoren heb ik Polaroids verkocht. Soms per opbod. Al snel was er een menigte van duwende en trekkende Indiers om me heen verzameld. Even brak er bijna een vechtpartij uit, omdat mensen niet netjes op hun beurt wachtten. Ik vroeg voor een foto, wat de mensen konden betalen. Soms was dat een halve Rs soms 20 Rs. Een paar gaf ik gratis. Een politieagent kwam norsig orde op zaken stellen. Maar ik bood hem een foto aan, een aanbod waarop hij (na de punten van zijn snor in de krul te hebben gedraaid) graag in ging.

Toen ik naar huis liep kwam ik een bruiloft tegen. De bruidegom op een schitterend paard, paard en bruidegom gehuld in rode gewaden met goud versierd. Voor het paard een koper- en drumband; opzwepende muziek. Aan het begin van de stoet dansende jeugd en heren, achter het paard de vrouwen. Ajib nodigde me uit mee te dansen met de stoet. Ik leerde onder aanmoediging de verschillende bewegingen. Nadat ik me volledig in het zweet had gedanst heb ik iedereen (maar dan ook iedereen) een hand gegeven. Dank je wel Ajib, het was mooi!

Beelden uit India

2007-11-28T14:38:00.000+01:00

Varanasi, de keuken van het Ganges Hotel: een RVS tafel op een gestorte betonvloer, een paar rekken tegen de wand met wat pannen er op. Een set branders op een stapel stenen is het fornuis. Hij staat op een mintgroen plastic krukje, want hij is te klein om bij het werkblad te kunnen: uit een groezelig hemdje steken een paar handen die het chapatideeg kneden. De dikke ober zit op zijn hurken voor de afvalkoker die is bedekt met oude kranten. Hij eet gevulde chapati's. De oude kranten zorgen ervoor dat de omgeving van de stortkoker te zijner tijd makkelijk kan worden schoongemaakt, neem ik aan. Buiten langs de Ganges staat een groep monniken met gevouwen handen. Hun haar lang, oranje gewaden. Priesters, neem ik aan, luiden voortdurend bellen onder begeleiding van trommels. De nevels boven de Ganges lichten groen en oranje op. Het zicht is beperkt tot 50 meter. De lucht voelt zwaar in je longen. Links in een huisje brandt een vuur waar honden en kinderen op de stenen vloer liggen te slapen. Een man met een azuur blauw gewaad en wit hemd probeert nog wat boeken te verkopen.

In Jaipur, in een Piaggio autoriksja zitten wel 20 kinderen, die er aan alle kanten uitpuilen, maar zonder uitzondering lachen. Achterop de riksja hangen alle schooltasjes. Voor de poort van het kasteel in Jaipur bedelt een meisje van een jaar of tien, met het lijk van een jonger kind in haar armen. Ze doet alsof haar zusje ziek is , maar het is overduidelijk al een tijdje dood. De Raj Mandir bioscoop zit niet vol, want biedt plaats aan 1500 mensen. De lounge is de binnenkant van een suikertaart. Opgeschoten tieners zwermen om ons heen. De vloerbedekking veert onder je voeten alsof je op matrassen loopt. Een kaartje kost 92 Rs. Het scherm is minstens een meter of 8 hoog en zeker 20 - 30 meter breed. Het 7.1 kanaals dolby surround systeem tot in de hoogste volumes loepzuiver. Het publiek jouwt, klapt, lacht en scheldt mee alsof ze deel uit maken van het verhaal. In werkelijkheid stelt het decor Parijs voor, waar de fontijnen doorspuiten terwijl het vriest en sneeuwt.

Als het achterwiel van de fiets van Emma vastloopt schieten omstanders te hulp. De een begint aan het verpakkingsplastic te trekken dat nog steeds het frame omhult, een ander begint aan de standaard te plukken. Maar twee kinderen onderzoeken de fiets met wat gereedschap (waar kwam dat opeens vandaan?). Als ze tot de coclusie komen dat ze het niet kunnen maken, wijzen ze ons een fietsenmaker. Dat moet 10 Rs. kosten. Onder steeds grotere belangstelling begint de fietsenmaker Emma's fiets vrijwel geheel te demonteren. Ik geef de kinderen elk een Polaroid van hen beiden, waarmee ze ook zeer tevreden zijn. Zeker als ik de Polaroid portretten voor 10 Rs. aan de omstanders begin aan te bieden. De fietsenmaker vervangt voor 40 Rs. de kogellagers in de achteras. De kinderen bedanken ons beleefd en schudden de hand en we zijn weer op pad: Verwonderde blikken, angstige blikken, boze blikken, geschrokken blikken, maar het meest lachende gezichten als wij langsfietsen. Tijdens het fietsen schudden mensen ons de hand, af en toe een high five en er spirngt zelfs iemand voor de grap achterop.

Zo zijn we in Jaipur van paleis naar astrologisch station, van restaurant naar hotel getrokken. Vanavond om 23.59 (plus een paar uur vertraging neem ik aan) vertrekt onze trein naar Jodhpur. Daar blijven we tot zaterdag. De laatste paar dagen brengen we in en om Delhi door.

Macht aan de consument

2007-11-27T10:18:00.000+01:00

In India is de consument de baas. Het service niveau is ongekend hoog. Precies op het moment dat je iets wilt, is het er. Heb je net zin de krant te lezen, en jawel er staat al iemand met een krant (2 Rs) vor je neus. 50 Rs is ongeveer 1 Euro.

De reuzen hebben ook de massa ontdekt. Een VCD kost 28 Rs. Een DVD 38 Rs. Phillips werkt aan een merk DVD speler voor 1600 Rs. Een koelkast is te krijgen voor minder dan 2000 Rs. Een airco voor minder dan 5000 Rs, dezelfde prijs als een complete en nieuwe computer. Voor het dubbele heb je een draagbare computer. Tata (je weet wel, dat bedrijf dat Land Rover en Jaguar van het noodlijdende Ford koopt) werkt aan een auto voor minder dan 2000 Euro. Die moet volgend jaar op de markt komen. Als je 5 jaar geleden aandelen Tata had gekocht had je nu 41% rendement.

Van Agra zijn we via de dode stad Fatehpur Sikri naar Jaipur gereden. Nu zitten we in Jaipur in een schitterend villa hotel (met zwembad). We verplaatsen ons met de fiets. Dat is makkelijk en erg leuk. Gisteravond zijn we naar de film geweest. De bisocoop Raj Mandir biedt plaats aan 1500 mensen. Een ware belevenis.

Morgen gaan we verder met de trein naar Jodpur. Ik heb twee uur in de rij gestaan voor een kaartje, maar anderzijds 300 Rs voor twee kaartjes is ook niet veel geld. De reserveringen in de treinen werken utstekend. Aan de zijkant van elke trein hangt een lange printout van namen en stoelnummers. Zo kan je altijd zien of je n de goede trein zit. En de treinmaatschappij heeft ook vorig boekjaar weer winst gemaakt. De tarrieven hoeven dus niet omhoog, heeft de vervoersminister aangekondigd.

2007-11-24T15:02:00.000+01:00

Taj Mahal

2007-11-24T14:40:00.000+01:00

Taj Mahal

2007-11-24T14:27:00.000+01:00

Agra

2007-11-24T14:08:00.000+01:00

Groeten uit Agra

Varanasi

2007-11-22T15:55:00.000+01:00

Op een trap spelen schooljongens cricket. Zij springen tussen de schone was door die op de treden ligt te drogen, nadat zij met zeep in de Ganges is gewassen. Naast de trap wordt een lijk verbrand. Het is een oud vrouwtje dat is overleden.

's Avonds kijken we met het hotelpersoneel op de overloop een Bollywood film. Niet echt gebruikelijk, maar iedereen is zeer tevreden als we om de film moeten lachen. Tot groot vermaak van alle kijkers vliegt namelijk het kruis van de schurk in brand, waardoor de held van het verhaal net op tijd een hooivork in de schurk kan prikken. Dat liep dus gelukkig goed af.

Het fort van Varanasi dat we willen bezichtigen ligt aan de overkant van de rivier. Een pontonbrug van ijzeren vaten, bamboe, houten balken en rijplaten is net breed genoeg voor een auto en autoriksja. In het fort dat aan de Maharadja toebehoorde is een uitstalling van zijn spullen. Althans wat er van over is. Een Plymouth, een Landauer en een Belgische Minerva van 1920; Draagstoelen, kleden, geweren en muntjes met kogelgaten die volgens het bordje aantonen dat de verheven Maharadja een groot schutter was; In verregaande staat van ontbinding verkerende jachttroffeeen: zoals een rotte krokodil en opgezette beer met ernstige haaruitval.

Een straatverkopertje wilde Emma wat kaarten slijten. Toen ik mijn mond open deed (ik ben een beetje verkouden) viel hij geheel uit zijn rol: "wow , you sound like Dracula". Vervolgens bespraken we onze gemeenschappelijke haat jegens Dracula en bewondering voor 'Blade' die toch wel heel goed was in het verslaan van Dracula. Deze kaartverkopertjes worden door hun ouders naar "hun oom" gestuurd om geld te verdienen.

Indiase techniek is fantastisch. Niet bij de wortel aanpakken maar een oplossing vinden voor elk ongemak: automatische back-up van computer bij stroomuitval - en verdergaan waar je gebleven was, zodra de aggregaat op het dak is gestart. Maar om het risico op verloren werk te beperken stop ik nu toch, want de stroomtoevoer is vanavond nogal wisselvallig.

Morgen met de trein naar Agra dan richting Radjasthan.

2007-11-21T05:12:00.000+01:00

Varanasi

2007-11-21T04:54:00.000+01:00

In de eetzaal staat een wit buro bestaande uit een plank die rust op twee laden blokken. Achter het buro hangt een bord "tour and travel services". Om 9.30 uur komt een man de eetzaal binnen en begint met een grote doek het stof van het buro te slaan. Op het bord staat: bus to Nepal / train flight tickets / money exchange. De man zet het bankje recht, schudt het kussen op. Vervolgens haalt hij, zijn handen tot een kommetje gevouwen, water uit de keuken. Daarmee maakt hij het buro nat en poetst het met de doek. Uit de la komt een kalender en een oude krant. Als de kalender recht staat en de krant is opengevouwen en de man achter het buro zit op de stoel is het hotelreisburo geopend. Het is 10 uur. Welkom in Varanasi.

Varanasi is een van de oudst levende steden van India en van verre komen de pelgrims naar deze stad. De oevers van de Ganges bestaan uit eindeloze trapppen met tempels, daarachter torenhoge huizenstapels. Aan de andere oever is er een hoge zandbank. De tempels heten Ghats en de mensen komen er om zich te baden in de heilige (en zeer vervuilde) rivier. Bij een van de Ghats is een moskee gebouwd. Hier gedenken moslims en hindoes dezelfde heilige. Bij een ander Ghat staat een enorme houtstapel. Hier verbranden familieleden hun overledenen. Aan de lopende band komen lichamen op draagbaren aan, die op rituele manier verbrand worden. Overleden kinderen zijn nog zo puur, die hoeven niet verbrand te worden, maar gaan zo de rivier in.

We zijn heel goed geworden in het afwimpelen van opdringerige verkopers.

Opdringerige verkoper: " where are you from sir?"
Wij: " Delhi"
Opdringerige verkoper, nu twijfelend: " Where are you really from?"
Wij: "New Delhi, do you know where that is?"

Dat is meestal genoeg om af te druipen. Soms wil een opdringerig mannetje dan toch nog een winkel laten zien, maar dan wijzen wij er op dat de winkels in New Delhi veel mooier zijn dan hier in de provincie. Dan is het echt wel afgelopen.

Trouwens de meesten willen helemaal niet koopwaar of frauduleuze handeltjes opdringen, maar gewoon een hand, een praatje of op de foto. Emma werd bijna aangereden door een langssjezende tiener op de fiets, die abrupt de hakken van zijn slippers in het asfalt zette om haar de hand te kunnen schudden.

De eerste avond hebben we een kamer in de Yogi Lodge voor 180 roeppies. Maar die kamer was toch wel erg basic, en de Yogi Lodge het kennelijke middelpunt van de 'dreadlock & backpack scene' dus zijn we van hotel gewisseld nadat we gisteren in het Ganges hotel hadden gegeten. Het Ganges hotel heeft een groot balkon langs een van de belangrijkste straten richting de Ghats en daazr zitten we dan prinsheerlijk naar het voorbijstromende verkeer te kijken tijdens de maaltijd. Die is trouwens heerlijk toebereid door het zeer, zeer jeugdige keukenpersoneel in de nogal chaotische keuken. Tot op heden zijn we nog kerngezond.

Delhi

2007-11-18T16:48:00.000+01:00

Delhi is een zeer aangename stad en het is ook lekker weer. We hebben het rode fort bekeken en over de zeer deftige Connaught place gewandeld. Levi's, Adidas, Armani alles aan Europese prijzen. Leuker was de meer traditionele bazaar rond Paharganj, waar iedereen bezig is geld te verdienen - ook op Zondag natuurlijk. Indiers staren wel een beetje, dan kijken ze naar je alsaf ze een marsmannetje zien. Soms te lang zodat ze tegen iemand opbotsen. Sommigen willen een handje en anderen een praatje.

We verblijven bij de gastvrije fam. van Opstall in een fantastisch appartement, en worden er flink verwend. Echt vakantie. Morgen vliegen we naar Varanasi.

Berichten uit india

2007-11-13T22:30:00.000+01:00

Vrijdag vertrekken we richting India. Geen plan maar in ieder geval maar eens proberen in de richting van Varanasi te komen. Verder zien we wel. Ik zal proberen het blog regelmatig bij te houden, dus kom later zeker nog eens terug op de site.

Hoera, er zit weer terug vis op de Zenne

2007-09-29T13:44:00.000+02:00

De rivier de Zenne stroomt van het stadje Zinnik, dat werd gesticht door een edelman uit het gevolg van koning Dagobert I, naar het kanaal Charleroi Brussel. Zinnik betekent trouwens woonplaats op de Zenne. De Zenne is belangrijk omdat Brussel als een Romeins legerkamp op een eiland in de Zenne (het Groot Eiland, ter hoogte van het plein waar nu kroegen zoals Roi des Belges en Mapa Mundo zitten) in de 10e eeuw. De Zenne was bevaarbaar tot de rand van Brussel en werd al in de 11e eeuw een handelspost op de weg tussen Brugge en Keulen. In de 12e eeuw kwam er een eerste stadswal.

De vervuiling van de Zenne werd ernstig in de 19e eeuw. Teksten van rond 1860 reppen van een modderig riool. Een cholera-epidemie met 3500 doden was de aanleiding om de rivier onder de grond te stoppen. Net als in Parijs kwamen er grote boulevards bovenop de rivier. Zo ontstond de grote noord – zuid laan midden in de stad. Toen de overkoepeling niet opgewassen bleek tegen overstromingen werd de loop van de rivier tussen 1931 en 1955 aangepast.

De oude bedding van de Zenne werd in de jaren zeventig in gebruik genomen als tunnel voor de Brusselse metro. De kaartjesverkoop van metrostation Beurs ligt in de oude overloopbekkens.

Voorbij het centrum loopt de Zenne verder onder de middenberm van de Slachthuizenlaan. Ze volgt het kanaal in noordelijke richting tot aan de Saintcelettesquare. Daar draait de Zenne naar rechts om onder de Willebroeksekaai verder te stromen. Pas na de Van Praetbrug (bekend van het filenieuws) komt de Zenne even boven om ter hoogte van de Brusselse verbrandingsovens weer onder de grond te verdwijnen.

Veel industrieën lozen op de Zenne. Een aantal jaar geleden had het water in de Zenne zelfs vlam gevat. De brandweer van Brussel moest er aan te pas komen om het rivierwater te blussen. Daarbij stroomt de rivier door de drie Belgische gewesten die een verschillend beleid voeren op het vlak van waterhuishouding. Het huishoudelijke afvalwater van Brussel loopt nu nog ongezuiverd in de rivier en de Zenne is dus feitelijk niets anders dan een open riool. Dat heeft de dichter Geert van Istendael (1947) tot het schrijven van het volgende vers geïnspireerd:

Al is de stroom dan stinkend afgedropen,

lees deze regels niet als doodsbericht.

De tijden wisselen. Ooit zal het tij verlopen,

ooit komt de Zenne weer aan het zonnelicht.

En hij had gelijk. Want deze week was in het nieuws dat er weer terug vis op de Zenne zit. In Brussel-Drogenbos werden niet minder dan vijf soorten gevangen. Behalve de driedoornige baars trof men tiendoornige stekelbaars aan, blankvoorn, blauwbandgrondel en riviergrondel.

Buiten Brussel werd paling gevonden. "Dat lag een beetje in de lijn van de verwachtingen, zegt Van Thuyne (biologe aan het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek.) Vorig jaar vonden we voor het eerst paling in de Rupel, waar de Zenne ter hoogte van het Zennegat in uitmondt. We vermoedden dat er wel vissen de rivier zouden opzwemmen, maar we hadden niet gedacht dat ze zouden overleven." (bron: Nieuwsblad.be) Uiteraard is de vis giftig (pcb's) en dus niet te eten. In Vilvoorde en Anderlecht is de rivier nog steeds morsdood.

Bericht uit Dharavi

2007-07-16T09:44:00.001+02:00

This is just a quick update about what has been happening at Reality Tours
and Travel. It has been nearly a year and a half now since we carried out
the first tour of Dharavi, and we have been delighted with the overall
response. From the questionnaires carried out 99% of guests said that they
would recommend the tours to others and the overall experience rating was
"very good".

Numbers pre-monsoon were steadily increasing after some considerable media
coverage, but unfortunately the total number going on the tour is still
quite modest, and we are still at a financial loss at the end of the
accounting year ended 31 March 2007.

One major development has been the creation of a community and education
centre in Dharavi, which we started at the end of May 2007 in
collaboration with the NGO, MESCO. We have started three batches of
English classes, an electrician course, a chess club, and are looking to
do other courses and activities such as a plumbing, and dance and art
classes. The kids have responded brilliantly, in their typically
wide-eyed, enthusiastic manner which helps make this so worthwhile.
For further details and photos about the centre, please go to:
http://www.realitytoursandtravel.com/communitycentre.html

--
REALITY TOURS AND TRAVEL PVT LTD
Unique Business Centre, Akber House, 1st Floor, Nowroji Fardonji Road,
Opp. Laxmi Vilas Hotel, Colaba, Mumbai. 400 039. INDIA
Tel: +91 9820822253
Website: www.realitytoursandtravel.com

Adriaan Brouwer Bierfeesten Oudenaarde 2007

2007-06-19T11:56:00.002+02:00

Ik citeer:
"Soul & funk, rock & pop, blues, boogie woogie, wereldmuziek, dj's, humor, mobiele acts, steltenlopers, vuurmakers (...) en bierfeestenparade. Dat is in een notendop het bierfeestprogramma 2007. Nieuw dit jaar is de themawandeling 'Oudenaards bruin', over de verdwenen Oudenaardse brouwerijen, waar je (het hele weekend) (...) kan van genieten.

De Adriaan Brouwer Bierfeesten worden voor de zevende keer georganiseerd door de VZW Leven in de Brouwerij, met de steun van het Oudenaards stadsbestuur, de VZW Misty Music House, de stedelijke jeugdraad en jeugdhuis 't Stadt.

Alle activiteiten zijn gratis. Op vrijdagavond, bij de opening van de bierfeesten om 19.00 uur wordt gratis bier geschonken, dankzij de brouwerij Roman. Op zondagnamiddag kan je op de Markt terecht voor gratis Adriaan Brouwertaart, in samenwerking met de Oudenaardse Bakkersbond."

http://stijn.linearecta.be/tips_voor_trips/2007/20070629_Bierfeesten_Oudenaarde.htm en http://www.oudenaarde.be/

Monsieur A.

2007-05-15T10:09:00.000+02:00

In Parijs kom je hem regelmatig tegen; een vrolijk mannetje met een vette knipoog. Vaak draagt hij een ouderwetse hoed. Hij is ook wel eens baldadig: Monsieur A. Ik kwam hem voor het eerst tegen in het Palais de Tokyo.

Het Palais de Tokyo is gebouwd in 1937 als paviljoen voor de wereldtentoonstelling en geeft nu onderdak aan het museum voor hedendaagse kunst. De teiltjes en emmertjes op de vloer zijn geen uiting van post-modernistisch avantgardisme, het dak is lek. Het Palais is meer dan een museum. In de lounge met designstoelen kun je de hele dag in tijdschriften bladeren waarbij het niet uitmaakt of je het blad op z'n kop houdt of rechtop. Beneden kun je genieten van een biologische geitenburger. In beide gevallen heb je zo contact met jong en kunstminnend Parijs.

Voordat Monsieur A. werd toegelaten tot het cultureel (en commercieel) establishment en het Palais de Tokyo voerde hij een ondergrondse guerilla. Net als de ouders van zijn schepper. Die waren als Portugees revolutionair actief in het verzet tegen Salazar. Toen het revolutionaire gezin naar Zweden vluchtte, begon de jonge André de muren van het saaie Stockholm op te vrolijken. Zeven jaar later verscheen Monsieur A. in Parijs. Eerst kregen gele postbussen een knipoog, vervolgens verschenen de streken van het slungelige, elastische mannetje met zijn brede grijns door heel Parijs. Later kreeg Monsieur A. gezelschap van Madamme A. en werden zij ook in Lissabon en Tokyo gesignaleerd. Monsieur en Madamme A. hebben een overeenkomst: ze interacteren altijd met hun omgeving. Zo staat Madamme A. bijvoorbeeld op het balkon naar de toeschouwers te wuiven en rent Monsieur A. weg van het brandje dat hij net heeft gesticht. Minder bekend zijn de "Love Graffitis" van André: Gevelomvattende meisjes- en jongensnamen in zuurstokkleuren.

Ik hoop monsieur A. nog eens in Brussel tegen te komen, bij voorkeur op de voorgevel.

Mumbai

2007-04-10T14:15:00.000+02:00

Mumbai is een toneelstuk in drie akten en de stoep is het decor. Vroeg, heel vroeg begint het verbazingwekkend efficiënte netwerk van rammelende treinen aan de enorme taak 6, 3 miljoen reizigers te vervoeren. Elke dag opnieuw. Bij de stoplichten verkopen straatverkopers de vele onafhankelijke dagbladen en magazines, die anders dan in bijvoorbeeld Thailand ook kritische stukken brengen. Het lawaai van de stad zwelt aan tot een kakofonie van verkeersdreun, getoeter en geschreeuw. Marktlui doen op de groentemarkten en aan de haven hun Wholesale inkopen.

De vissershaven verdient het om even langer bij stil te staan, al heb ik er helaas niet veel foto's van.

Volgens een toevallige 'bewaker' was het terrein strictly verboden voor "eenieder zonder pasje". Alsof al die andere lui een pasje hadden. Foto's maken was al helemaal niet de bedoeling. Na een korte discussie met mijnheer de bewaker, Sir, mocht ik als een gunst mijn camera houden. Niet dat een camera het meest geëigende instrument was, een geurrecorder zou beter geweest zijn. Dan kwam er nu uit je monitor een mix van rotte vis en ruwe stookolie. Vrouwen en kinderen sorteerden in enigszins vervallen loodsen hopen garnalen die los op de grond werden gestort. Vis werd in moten gehakt en met een schop in open vrachtauto's geladen. Maar er werd ook schitterende vis aan land gebracht: haaien, zwaardvis en andere grote beesten.

De vis vindt zijn weg naar de vele straatstalletjes. Het leven in Mumbai speelt zich af op straat. Een onderzoek van Staatsbedrijf Mumbai (BMC) heeft uitgewezen dat er 24.000 straatstalletjes zijn in Mumbai, waarvan 13.000 illegaal. Onzin natuurlijk, er zijn veel en veel meer straatstalletjes. Boeken, kleding, toiletartikelen, suikerrietsap (erg populair), groenten, snacks maaltijden - alles is op straat te koop. In de spaarzame schaduw liggen haveloze mensen te schuilen voor de hitte, maar evengoed stapt in dezelfde schaduw een man uit zijn Rolls. Het grappige van Mumbai is, is dat rijk en arm niet langs de lijnen van postcodegebieden gescheiden zijn, zoals in Lima wel het geval was.

Nee, en dan dit: zit ik in een taxi, springt net het verkeerslicht op rood. Hoor ik naast me een fluitje klinken, maar de taxichauffeur is niet van plan om te stoppen. In plaats daarvan besluit hij er zo snel mogelijk vandoor te gaan. Angstig achterom kijkend zie ik Oom Agent al op zijn motor klimmen. Die ziet zijn dagsalaris al groeien. Na een wilde rit rijdt de taxichauffeur zichzelf vast in het verkeer. Ik besluit het verder maar niet meer af te wachten en stap snel uit, loop een paar blokken om en stap in een andere taxi. (waarvan de chauffeur de weg naar mijn hotel niet weet, sterker de hele wijk niet weet te vinden).

Mindscape, het prestigieuze bedrijvenpark waar verschillende westerse bedrijven zijn gevestigd lijkt behekst. Regelmatig vielen alle computers, telefoons en airco's uit. Totdat iemand die de inktzwarte printplaten van de slechts enkele maanden oude computers had gezien in de geschiedenisboeken dook. Hij ontdekte dat de projectontwikkelaar Mindscape bovenop een vuilnisbelt had gebouwd, waar Mumbai 30 jaar lang dagelijks 1000 ton afval had gedumpt. Door de kieren van de fundamenten van de luxueuze complexen lekken sulphur gassen, methaangassen en andere gassen die extreme corrosie in de hand werken. De projectontwikkelaar stelt een onderzoek in.

Op een kaart van Ptolemeus staan "de zeven eilanden" al aangegeven. De Grieken waren hier dus al. Van die eilanden zie je niets meer, de Mumbaikanen zijn goed in dingen ergens boven op bouwen. Op elke vierkante kilometer wonen in Mumbai gemiddeld 27.000 inwoners. Ter vergelijk, de gemiddelde bevolkingsdichtheid in Nederland ("Nederland is zo vol") is 483 inwoners per vierkante kilometer. Geen eerlijke vergelijking? Gemeente Den Haag, Nederlands dichtstbevolkte stad, huist per vierkante kilometer 5.711 inwoners. Acht miljoen van de Mumbaikanen, meer dan de helft, leeft in "slums", op slechts 6% van de totale oppervlakte van de stad. 40% van de polities woont in slums.

Ik wilde dus een slum bezoeken. Slum laat zich uitsluitend vertalen in krottenwijk, maar krottenwijk dekt de lading niet. Er zijn stoepslums, stationslums, railsslums (1000 mensen per jaar sterven in Mumbai bij het oversteken van het spoor op weg van of naar hun huis) en behoorlijk welvarende slums. Samen met de jongens van "Slum Tours" [insert link] heb ik dus een dagje doorgebracht in Darhavi, Mumbais grootste slum. Darhavi is een gebied van enkele vierkante kilometers groot in het midden van de stad op superwaardevolle grond. Althans grond, moeras, beter gezegd. Maar de Mumbaikanen zijn goed om dingen ergens bovenop te bouwen weet je nog? Zo goed dat in Darhavi 665 miljoen dollar per jaar wordt omgezet. Het stikt er van de kleine industrietjes. Afgaand op je neus kan je zo de specialisatie van de wijk in Darhavi vinden: olievaten refurbishment, leer, kleding, karton, plastic recycling etc.

Grote kans dat het toetsenbord dat nu voor je ligt in Darhavi eindigt. Nu grotere volumes consumentengoederen van het Oosten naar het Westen reizen, is er meer 'loze' ruimte in de schepen op de terugweg. Het is dus rendabel om rommel van West naar Oost te vervoeren. Nijvere handjes scheiden de toetsenbordknopjes en ander plastic van printplaat, snoer en schroefjes. Het plastic wordt gecruncht in een soort locaal vervaardigde houtversnipperaar. Simpel, je gooit er een speelgoedautootje in en er komt een wolk fijn stof en plastic snippers uit. De werknemers zijn hier rood, wit, blauw of oranje al naar gelang de kleur van het plastic dat ze verwerken. De snippers gaan in een mandje, zak of kist naar zolder alwaar de snippers in een warm badje met wat verdunners, kleurstof en andere chemicaliën gaan. Een industriële oven met een spoel trekt draden uit de vloeibare plastics en na koeling worden de draden in korrels geknipt. Dit is het inputmateriaal voor de buurman die er knopen, kammen, of klosjes van maakt.

Op het gewestelijke kantoor van de politie is aangifte gedaan van de diefstal van een berg. De politie heeft ter plekke een inval gedaan, maar de daders waren spoorloos. Het invullen van het proces verbaal werd bemoeilijkt doordat de precieze omvang van het gestolen goed niet bekend was. De politie heeft 12 dumptrucks en enkele graafmachines in beslag genomen. De politie vermoed dat bewoners op en rond de berg op de hoogte waren en stelt een onderzoek in.

Olievaten worden onder hoge waterdruk netjes uitgedeukt. De laatste deukjes met de hand, met een hamer en een zachte doek. De binnenkant van de vaten wordt met kettingen gescrubt en uitgespoeld. Schilders kunnen elk gewenst logo op de vaten schilderen. Computerdozen, televisiedozen en verhuisdozen worden vermaakt tot kleiner formaat als ze waren beschadigd, of binnenstebuiten gekeerd: voor hergebruik. Kledingateliers maken elk gewenst kledingproduct op oude Singertjes. In de wijk zijn scholen, kerken, artsen en cafés in een netwerk van golfplaten, beton en houten gangetjes en steegjes. Geïndustrialiseerde middeleeuwen. Mensen zijn vriendelijk en geïnteresseerd. Kortom, de hele wijk is een gezellige, nijvere, kleurige en vooral geurige toestand. Stel je maar eens voor wat er gebeurt als je een loods vol stopt met geiten zonder geit er in, bij 42 graden Celsius en een redelijke luchtvochtigheid: Juist.

Ooit zal het allemaal verdwenen zijn. De grond is veel te veel waard hiervoor. Er is een programma van de overheid om 'mensen uit krottenwijken te helpen'. Op de plaats van een slum mag een projectontwikkelaar een flat bouwen voor de slumbewoners. Hij moet elke familie een flat van 225 ft (20 vierkante meter) aanbieden. De kosten mag hij betalen uit de opbrengsten van de ontwikkeling van de vrijgevallen grond. Meer dan 50% van de bewoners moet vooraf hebben ingestemd met een dergelijk programma. Nodeloos te zeggen dat de bewoners dit niet willen. 80 van deze projecten zijn stilgezet wegens onderzoek door de anticorruptie commissie. Een medewerker van een NGO (ontwikkelingsorganisatie) liet ons trots een keurige, schone straat zien nabij een verkeerplein aan de rand van de stad waar voorheen de stoep werd bevolkt door volwassenen en kinderen in hutjes. De kinderen leren nu voor mecanicien. Toen ik opmerkte dat die stoep in tien jaar natuurlijk weer geheel volgebouwd zou zijn, antwoordde hij: "vijf".

Het busbedrijf is 2,5 miljoen liter diesel kwijt in 5 busdepots. Het vervoersbedrijf onderstreept dat de pompen die het gebruikt oud zijn en stelt een onderzoek in.

In de derde akte verandert het decor in een badkamer. Als de verkeersdreun langzaam wegebt en straatverkopers met hun hoofd op hun koopwaar in slaap vallen, wordt 's avonds gewassen en gedoucht in de verschillende toilethuizen in de stad. 6 miljoen mensen hebben niet alleen zelf geen toilet, maar hebben ook geen toegang tot een openbare sanitaire voorziening. Die wassen zich in zee, of niet. Een half uur later wandel ik door een slaapkamer; liggen de trottoirs vol met slapende of zacht pratende mensen. Hier en daar hebben honden een beetje ruzie, maar verder heerst er een serene rust. In het studiecentrum, een schaduwrijk prieel met bankjes en tafeltjes aan de rand van het Oval Maiden park, vallen studenten met hun hoofd op hun boek in slaap. De avond valt en het is volle maan.

En die komt extra goed tot zijn recht door de stroomstoring. Nou ja, stroomstoring…bewuste uitschakeling van 30 tot 35 minuten. Tata Power heeft namelijk teveel energie aan de stad Mumbai beloofd. Mumbai consumeert 2600 Megawatt per dag, maar Tata Power produceert er maar 2200. Van Reliance koopt Tata 200 Megawatt in. De overige 200 Megawatt onttrok Tata aan het net van de Staat, om het vervolgens aan consumenten in Mumbai te verkopen. Want die betalen goed, aldus Tata Power. Althans, ze betalen, iets wat van consumenten buiten Mumbai niet gezegd kan worden. Bovendien is het distributieverlies (aftappen) klein in vergelijk met andere regio's, slechts 15%. Maar de Staat is niet gecharmeerd van de praktijk van Tata, want moet andere regio's zonder stroom laten, vanwege het tekort in Mumbai. Vandaar dat het nu aardedonker is. Tata belooft beterschap, maar waarschuwt dat het opvullen van het gat niet gratis zal zijn. Ik vraag me af wat de waarheid is achter dit powerplay, want in de nachtelijke uren verkoopt Tata Power energie buiten de Staat aan bijvoorbeeld Utar Pradesh voor een hoger tarief. Tegelijkertijd werkt de energiecommissie aan de differentiatie van energietarieven: grootverbruikers zoals stadions en winkelcentra krijgen hogere tarieven zodat het voor hen rendabel wordt om met dieselgeneratoren stroom op te wekken. Dat moet het netwerk ontlasten.

Meer foto's vind je in de fotosectie van de site.

Jacques Nestlé

2007-03-19T15:26:00.000+01:00

Als hij 16 jaar oud is verruilt Jacques Nestlé Saarbrucken, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Saarland voor Parijs. In de Franse hoofdstad vindt hij werk bij een drukkerij van litho's, waar hij Matisse ontmoet. Matisse moedigt Nestlé aan verder te gaan in de schilderkunst en geeft hem advies.

Op achtienjarige leeftijd gaat Jacques terug naar Duitsland en vestigt zich in Berlijn. Hij verdient de kost als schilder. In zijn Berlijnse periode komt hij in contact met de Bauhaus stroming. Hij exposeert bij de "Berliner Secession" dat was opgericht als een reactie op de conservatieve Vereniging voor Berlijnse Artiesten. (In 1898 had die vereniging namelijk een landschap geweigerd van Walter Leistikow.)

Anti-nazi, moet Jacques Duitsland ontvluchten in 1933, zonder dat hij iets mee kan nemen. Terug in Parijs ontwerpt hij de decors van de wereldtentoonstelling in 1937. Twee keer heeft hij zijn schilderwerk geexposeerd: een keer in Berlijn in 1930 en een keer in Parijs in 1948.

bron: http://www.galerie-lefell.com/lefellgalerie.html

Dat is, naar het schijnt, het verhaal van Jacques Nestlé. Als iemand meer weet over deze schilder, zou ik het zeer graag horen. (info@adriaanbrouwer.com)

Het zijn net mensen

2007-01-30T21:12:00.000+01:00

Twee redenen om Joris Luyendijk's "het zijn net mensen" te lezen:

Je hoeft nooit meer tijd te verdoen aan het kijken van televisiejournaals
Je leert politiek en cultuur van 'het Midden Oosten' beter begrijpen.

Het boek geeft leerzaam inzicht in de journalistieke wereld en legt uit hoe beleidsmakers en politici de media gebruiken om hun doelen te bereiken. Tegelijkertijd schets het boek de leefgewoonten en kleine details uit het alledaagse leven van bevolking in de landen waar Joris Luyendijk verslaggever is. Een aantal fantastische moppen krijg je er gratis bij.

Uiteraard is het niet zo dat, zoals de schrijver af en toe doet geloven, de journalistiek steeds centraal staat in de politieke gebeurtenissen. Als je dat door de vingers ziet is het een fantastisch boek. Aanbevolen. www.jorisluyendijk.nl

site update

2007-01-29T23:44:00.000+01:00

De site is weer eens geupdated, met nu alle foto's en niet meer de volgens velen "irritante" slideshow

Nieuwe manier om te vermenigvuldigen

2007-01-19T16:43:00.000+01:00

Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, maar op deze manier zal het wel lukken!

http://www.glumbert.com/media/multiply

Khao Sok National Park

2007-01-09T12:38:00.000+01:00

Shark!

2007-01-04T15:56:00.000+01:00

Ko Surin is een kleine eilandengroep 60 km voor de Zuidkust van Thailand. Naast een kleine groep Thaise (niet westerse) toeristen wordt het bewoond door het volk van de deels nomadisch levende Moken.

In 1970 "ontdekte" een Fransman de eilandengroep en meldde het meteen aan als Unesco world heritage. Dat betekende dat de Moken moesten stoppen met de visvangst (zij visten onder andere met explosieven en dat is niet zo goed voor het koraal). De Moken kregen vijf familienamen toegekend en moesten leren lezen en schrijven. Door deze gedwongen assimilatie ging hun traditionele cultuur voor een groot deel verloren. Bovendien ontving een aantal van de families na de tsunami zo veel hulpverleningsgeld dat dat bij andere families kwaad bloed zette en werden dopren bij de wederopbouw (door een niet nader te noemen ontwikkelingsorganisatie) samengevoegd. Dat leidde tot grote twisten tussen de families.

Afgezien van het ongelukkige relaas van de zeezigeuners (deed me sterk aan de Roma in Roemenie en Bulgarije denken) is Ko Surin een schitterend eiland. Weinig westerse toersiten, schitterende natuur en een betoverende onderwaterwereld. We slapen in tenten. Als je de tent 's ochtends uit komt klotst het water tegen de ritssluiting. Als we wegvaren om te snorkelene roept de bootsman: "shark, shark" . Zit er een haai tussen het koraal - en niet zo'n kleintje ook.

We raken in gesprek met Mouse. Mouse is een ingenieur voor een Europpes bedrijf en reist de hele wereld rond. Zij is de eerste die ik ontmoet hier die een vaag idee heeft wat de Europese Unie is. We leren niet alleen dat een Duits bedrijf in treintechnologie een nieuwe opdracht heeft gewonnen om de Skytrain in Bangkok verder uit te breiden (terwijl ik uit de Azie editie van de FT begreep dat datzelfde bedrijf nog enorme bedragen tegoed heeft van de inmiddels zo goed als failliete exploitant van die skytrain) maar we leren ook meer over de politieke situatie in Thailand. Over het afvallige Noorden en het onrustige islamitsiche Zuiden. Mouse is er, net als de meeste hogeropgeleidde Thai die we ontmoetten deze dagen van overtuigd, dat de aanslagen in Bangkok het werk zijn van het leger. Dat geeft de huidige militaire (islamitische) leiding een excuus om ook na de 7e nog tijdelijk door te regeren, aldus de inmiddels grote kring Thaise jong werkenden roind de tafel. Het is drie uur 's ochtends. Democratie is nog ver te zoeken in dit land.

Intussen trekken wij ons daar weinig van aan en zijn in het paradijselijke Khao Sok National Park aanbeland, waar we onze intrek hebben genomen in een schitterende boomhut en morgen een flinke tweedagse junglewandeltocht gaan maken.

Adliaan en Malie

2007-01-01T23:46:00.000+01:00

Ik zit in het gras en kijk ongemakkelijk naar mijn bakje met gefermenteerde garnalen. Het lijkt me het perfecte recept voor flinke maagklachten. Even verderop graast een olifant. De garnalen smaken sterk naar bijna-alcohol, limoen, pepers en zout. Een bijzondere smaak, lekker en vies tegelijk. Aree heeft er erg haar best op gedaan. Aree is de vrouw van Pirom, onze gepensioneerde gids die ons in "Miss Green" (een '74 Landrover) door de regio rondrijdt. Voor hem zijn we "Adliaan en Malie" .

We zijn in Isaan. Het arme deel van Thailand op de cetrale hoogvlakte. Hier is de grond zo arm en hier is het zo droog dat de bevolking maar een keer per jaar rijst kan oogsten tegen drie of vier keer elders in Thailand. Thailand is een van swerelds grootste rijstexporteurs. Naast rijst produceren sommige dorpen manden en zijde. De manden bevatten rotan, dat uit Cambodja wordt gehaald omdat het in Thailand beschermd en bijna op is. In Cambodja is het niet beschermd, wel bijna op.

Veel mensen in Isaan laten na de oogst van de rijst huis en kinderen achter en gaan een aantal maanden uit werken. Volgens Pirom, die vroeger sociaal werker was,levert dat veelproblemen op- met name als de ouders de kinderen alleen achter laten in het huis voor langere tijd. Het volk van de Suay is daarentegen succesvol, al eeuwen, in het fokken en trainen van olifanten. Voor 300.000 Baht koop je een babyolifant. De Suay zijn in de regio relatief rijk.

Het leuke van reizen in Isaan is, dat bijna niemand anders dat doet. Er zijn heel weinig toeristen. Daarom zijn de mensen supervriendelijk en geinteresseerd. Veel mensen voelen even aan je huid, want dat witte is toch wel erg bijzonder. Kinderen zwaaien als je langskomt.

We eten bij Tot en zijn vrouw. 24 jaar oud heeft hij een succesvolle voedselstal op de nachtbazaar in Surin. Hij heeft een enorme auto en een flitsende moto. Zijn zoon is twee jaar oud. Tot heeft vier jaar gestuderd aan de Universiteit van Bangkok. We vieren op zijn aanraden oud en nieuw in Club Speed in Surin. Tot controleert tot twee maal toe op zijn moto of we het wel kunnen vinden. In club Speed de enige westerlingen en naast de verschillende bands en dj's dus de hoofdact. Club Speed is een oud theater of cinema en er kunnen makkelijk meer dan duizend mensen in. Het is dan zo vol dat je je nauwelijks kan bewegen, ook op de overladen balkons niet. Het personel neemt bestellingen op serveert drank en eten uit en rekent af. Er is een flitsende lasershow, dans en live musziek van verschillende bands. "Shake hands,shake hands" willen dronken tieners.

Nadat we in Isaan de zijde-, rijst-, manden en olifantenproductie hebben gezien, verschillende Khmertempels hebben bewonderd (nu heb ik er echt genoeg gezien) en Pirom, Aree, Tot en zijn vrouw hebben leren kennen gaan we verder naar het idyllische Zuiden. Alhoewel idyllisch? Wat doen die kogelgaten dan in de ramen en flanken van de bus waar we in stappen...?

Toch komen we om 5 uur am veilig aan in Khuraburi op weg naar het eiland Ko Surin. We gan op zoek naar het volk van de zeezigeuners.

Wat Pho

2006-12-29T19:10:00.000+01:00

De Wat Pho is een rommelige tempel tegenover het Grand Palace in Bangkok. De belangrijkste toeristische trekpleister is hier de " inclining Boeddha": een gigantische liggende boeddha die zijn hoofd tegen het dak van de tempel lijkt te stoten. Een reus in een te klein hHematentje. Zij reusachtige voeten met een dikke eeltlaag van parelmoer zijn lachwekkend. (Vijit, die ik tegenkwam op een markt kon ik niet uitgelegd krijgen dat ik geen religie had, dat ik nergens in geloofde. Dat kon toch niet?).

De rest van de tempel is heerlijk rustig: klaslokaaltjes, buiten en binnen; sportvelden; fonteintjes; vijvers. In de wetenscha dat hij ons aan zal spreken om zijn Engels te oefenen, hangen we wat rond een monnik die toezicht houdt op de basketballende jongerejaars (novieten). Hij is in Amsterdam geweest, maar ik krijg niet de indruk dat hij er wat aan vond.. Hij vertelt wel vol passie over zijn verblijf in New York waar hij een tijdje verantwoordelijk was voor de tempel aldaar. Verder legt hij niet alleen uit waar de bloemenkranesn (Malay) voor dienen, maar heeft hij vooral veel vragen. Hoe oud we zijn, waar we werken ("wat is dat Europese Unie?") en nodigt ons met klem uit om zijn tempel, die naast de Wat Arun aan de andere oever van de rivier staat te komen bezoeken. We beloven niets.

"Up to you"

2006-12-29T18:25:00.000+01:00

Een lange stofweg naar het meer met aan weerszijden huizen op palen die langer worden naarmate Sothar de Mercedes verder van de bewonde wereld afstuurt. De maar half werkende airconditioning van de oude diesel laat een venijnige lucht van verrotte dode dingen binnen. De huizen worden bewoond door van oorsprong Vietnamese mensen. Gevlucht voor de oorlog. Opeens verdwijnt tussen de huizen de weg onder water. Hier begint het Tonle Sap meer. Als het meer met smeltwater uit Tibet gevuld is is het 10.000km2 groot, maar wanneer later in het seizoen de warmte in Cambodja het meer heeft opgedronken is er nog maar 2500km2 over.

Met bemiddeling van Sothar huur ik een longtail boot van drie broers. Beweerdelijk hebben ze hu ouders verloren, maar ik ben daar niet helemaal zeker van. De oudste wil alleen maar geld zien en volgens hem hebben ze "geen honger", als ik wat te eten aan bied. Voor de tweede keer ben ik daar niet helemaal gerust op. We stoppen dus bij een drijvend cafe. Naast wat handel en beperkt toerisme leven de mensen van de visvangst. We eten Khmer porridge, een waterige rijstpap. Ik vraag er een bord garnalen en wat zongedroogd vlees bij. Het vlees ligt op een grote hoop op een tafel en word door een mangel geplet, vervolgens geroosterd. Van de plak vlees scheurt iedereen hapjes af (er is geen bestek) en doopt het in zijn nap met pap. Het vlees is heel kruidig en wordt gretig gegeten. De garnalen worden gedipt in eenbakje gemalen groene peper met zout, waar de jongens eerst limoen in hebben uitgeknepen. Erg lekker. De jongste van de broers eet ruim twee borden pap en een aanzienlijke stapel garnalen. Kosten van het diner: 20.000 riel (5 dollar). Als het niet zo godgruwelijk zou stinken zou het hier aangenaam kunnen zijn.

Als ik aan het einde van de dag vraag wat ze vor de boottocht willen hebben luidt het antwoord - zoals gebruikelijk in de regio: "up to you" .

Cambodja

2006-12-28T09:03:00.000+01:00

Ik zit nu in een dubbele garage voetbal te kijken bij TL licht. Hier zal ik in ieder geval niet achtervolgd worden door een horde mensen " hello - hello, where are you from?" Geen enkele toerist hier en alleen in de eerste minuut wat verbaasde blikken. Verwarrend hier waNt op drie verschillende tv-tjes zijn drie verschillende wedstrijden te zien. Iedereen zit dus een beetje door elkaar heen te juichen. Ik ben hier alleen wel zo misplaats dat niemand me durft te bedienen. Terwijl zo'n potje thee me toch wel lekker lijkt. Ik ben ergens in Cambodja, vraag me niet waar. De heer naast me waagt voorzichtig tegen me: " Chelsea - Rending, sir ". Er wordt natuurlijk stevig gegokt. Zodra een wedstrijd op een van de drie schermen is afgelopen rent iedereen naar een tafel aan de zijkant om de financiele zaakjes te regelen.

Omdat ik niet veel tijd heb in Cambodja en alles wil zien, heb ik een auto en chauffeur gehuurd. Een grote oude zwarte Mercedes, ik neem aan dat die van de maffia is geweest. Zilveren inlay en dat soort werk. Hij loopt niet veel harder dan 140 km per uur, mar dat is ruimschoots voldoende om tussen de ossenwagens te kunnen slalommen. Rijden gaat als volgt: Je rijdt de weg op, kijkt om je heen en mikt de Mercedes ster ongeveer op de middenstreep op de weg. Men zette de richtingaanwijzer links en geve gas. Heel makkelijk eigenlijk.

En ales op de weg. Kinderen van 5 jaar oud op een enorme oma fiets met 2 broertjes en een zusje achterop door de potholes, terwijl Kamaz trucks met opleggers voorbij razen. Koeien staan op de weg. Jocjies van 10 op motoren die ze niet overeind kunnen houden; busjes met binnenin de vracht en bovenop de mensen; de "ijzeren hond" is hier ook weer helemaal terug (die zag je vroefger nog veel in Zwitserland in de bergen. Platte wagen erachter en je kan 25 mensen meenemen. Nee, ik overdrijf echt niet. Kamaz truck, dat kan - maar een Kamaz truck met twee trucks als aanhangwagen met een paar trossen touw er aan vast gebonden kan ook. Een dikke trike met vette banden is naturlijk heel handig op de sawah, maar blijkt op de weg toch minder bestuurbaar. Ik zie een open vrachtwagentje dat zelfs na drie volle slagen aan het stuur van koers weigert te veranderen.

Ik weet nog niet wat ik van dit land moet vinden. Het is fascinerend en afstotelijk tegelijk. Het is vreselijk arm en ontzettend corrupt. Toen ik gisteren een biertje zat te drinken op bovenop een Ankor tempel bij zonsondergang kwam er een agent op me af. Probleem, dacht ik. Maar hij wilde me alleen maar zijn badge verkopen. " Nice souvenir for you sir". Toen ik weigerde ging de prijs aanzienlijk omlaag, maar uiteindelijk heb ik het maar niet gedaan. En toch zijn de mensen betrouwbaar en vriendelijk. Purt, een jonge gids illegale gids die mij in Ankor Wat rondleidde (illegaal, hij had geen license, want die was te duur om te kopen) legde alles fantastisch in uitstekend Engels uit. Hij wees me de plaatsen waar hij zich verstopte voor de politie als die zijn geld kwamen afpakken, maar wist ook de plaatsen waar Tomb Raider is opgenomen en waar en wanneer de god Juni was geboren, hoe de Khmer Rouge met zoutzuur de hoofden van alle sculpturen hadden vernietigd enzovoorts.

Geloof die onzin op CNN toch niet die beweert dat de stagnatie in de VS de groei in Azie zal afremmen. Hier is een nieuwe generatie opgestaan die ambitieus is en onderwijs het allerbelangrijkste vindt. Eerst Engels en dan de rest. Slimme, ondernemende en innovatie mensen. Sothar, mijn chauffeur spaart om een restaurant te beginnen in Seem Reap, waar op elke hoek van de straat een hotel gebouwd wordt. Saran, een etnische Vietnamees die ik in een cafe ontmoette was bezig zijn guesthouse op te zetten met ecologische guiding tours als unique selling point. En uiteraard rond Bangkok in Thailand is de bedrijvigheid nog vele vele malen groter en serieuzer. Wat meer is, er zijn toenemend Cambodjanen toerist in eigen land, wat volgens mij betekent dat er een beginnende consumentenmarkt ontwikkelt.

Nu gaan we verder richting de provincie Isaan in Thailand om te bekijken hoe het met de zijde industrie staat. Ik ben benieuwd of Marie daarna nog mee terug wil naar Brussel...

Er zijn weinig foto's door internetproblemen. Taiwan is een grote hub voor internetverkeer in de regio, en zoals je weet getroffen door een aardbeving. Hopenlijk over een paar dagen meer als de kabels weer werken.

Tsunameconomie

2006-12-24T16:49:00.000+01:00

In de door de tsunami getroffen gebieden is het toerisme weer aangetrokken. De vraag naar hotelkamers is zelfs groter dan voor de tsunami. De Bangkok Post meldt trots dat Europese toeristen bereid zijn meer dan 10.000 BHT per nacht (= meer dan 100 euro) te betalen voor de meest exclusieve hotelkamers. En - zo meldt dezelfde krant niet zonder leedvermaak - de Europeanen zitten voor dat geld in het lawaai van de aanhoudende bouw. De capaciteit hotelbedden wordt namelijk flink uitgebreid ten opzichte van voor de tsunami.

Toch loopt niet de hele economie zo lekker. De baht schommelt nogal, omdat er flink met de munt gespeculeerd wordt. Deze week varieerde het van de 35 tot 36.6 baht tegen één dollar. Volgende week is dat waarschijnlijk 37. Een sterke munt is slecht voor de concurrentiepositie (export). De interim regering heeft daarom maatregelen getoffen om de baht laag te houden. Een van die maatregelen is dat 30% van het in kapitaal belegde vermogen van buitenlandse investeerders als reserve (zonder dat daarop rente wordt uitgekeerd) moet worden aangehouden op een aparte rekening. Tegenstanders van de huidige interim regering, die zoals je weet door een coup aan de macht is gekomen, menen dat deze maatregel buitenlandse investeringen afremt en herinneren er fijntjes aan dat meer dan 66% (afhankelijk van de rekenmethode) van de totale investeringen uit het buitenland afkomstig is. De stock exchange reageerde met een koersval van 14%, de grootste val in de geschiedenis.

Overigens is het opmerkelijk om het verschil te zien tussen de manier waarop de Bangkok Post verslag legt over deze maatregelen en de Wallstreet Journal. Uit tekst van de Bangkok Post valt slechts met moeite tussen de regels door op te maken wat de nieuw afgekondigde maatregelen precies inhouden. De citici komen uitsluitend in vage volzinnen aan het woord.

Deze week is het nieuwe DART-systeem feestelijk in gebruik genomen, een systeem dat vroeg moet waarschuwen tegen tsunami's. Volgens de Bangkok Post is dit innovatieve systeem het meest geavanceerde tsunamiwaarschuwingssysteem ter wereld (zouden er andere zijn?). Ik vraag me alleen af wat de autoriteiten doen zodra ze van het waarschuwingssysteem een melding krijgen. Een tsunami verplaatst zich met zo'n 500 tot 1000 km per uur, dus de reactietijd is kort, lijkt me. Maar dat meldt de Bangkok Post niet.

2006-12-24T06:45:00.000+01:00

2006-12-24T06:28:00.000+01:00

lessen tuk-tuk

2006-12-22T13:21:00.000+01:00

Geen wonder dat de mensen hier zo vrolijk zijn. Al die Boeddha's lachen: Grote Boeddha, kleine Boeddha, staande Boeddha, liggende Boeddha, lachende Boeddha, huilende Boeddha, zwarte Boeddha, Boeddha-vrouw, ze kijken allemaal even blij. Mooie stad, dat Bangkok. Het verkeer is een beetje druk, maar lang niet zo druk, verstopt en gevaarlijk als Brussel. Alhoewel; het gaat wel eens fout. Twee brommers die frontaal op elkaar klappen in het midden van de weg (?) de kajuit van een boot die het krakend begeeft bij een verkeerde aanlegmanouvre... En de consternatie die er op volgt.

Maar het beste vervoermiddel, dat blijft natuurlijk de tuk-tuk. Ik ontmoette voor het paleis een vriendelijke man die me meldde dat het paleis dicht was en dat ik beslist eerst een tour met een tuk-tuk moest maken. Eersteklas oplichterij natuurlijk. Maar de prijs was extreem laag en ik had verder toch niet zo heel veel te doen, dus een toertje door de stad leek me wel wat. Achteraf realiseer ik me dat de bestuurder me van alles probeerde te verkopen. Ik ben daar alleen helemaal niet op in gegaan (om niet te zeggen dat ik het niet eens door had). De man heeft me wel op het idee gebracht een pak te kopen, alleen dat heb ik heel ergens anders gedaan op een door de Rough Guide aanbevolen adres. Je weet maar nooit.

Een dag later bij de tempel van de Boeddha vrouw ontmoette ik een man die beweerde advocaat in New York te zijn. Hij legde me uit dat er tuk tuks met gele nummerborden zijn en tuk tuks met witte nummerborden. Hij beweerde dat de geelgenummerborde tuk tuks goedkoper zijn. Achteraf komt me dat niet zo heel waarschijnlijk voor en ik denk dat ook deze man, met zijn "monnik-broer" op iets uit was. Ik ben er alleen nog steeds niet achter wat hij me wilde verkopen. Iemand ideeen?

En als je tuk-tuk stuk is,ga je er in de berm op je hurken naar zitten kijken.

Kerstman: for the pause that refreshes

2006-12-11T15:42:00.000+01:00

Wat hebben citraatcafeine, kolanoten, sinaasappelolie, citroenolie, alcohol, kaneelolie, korianderolie, oranjebloesemolie, 4 ons gemalen cocabladeren, 3 ons citroenzuur, citroensap, 30 pond suiker, 9,5 liter water met de kerstman gemeen? Juist, RAL 3000 (brandweerautorood)

In 1886 liet John Styth Pemperton de bovengenoemde ingrediënten koken en 24 uur trekken en noemde het brouwsel cocakola, naar de belangrijkste ingrediënten. Hij ontwierp het sierlijke witte Coca-Cola op de rode achtergrond: "for the pause that refreshes". Die slogan volgde echter pas in 1931. In dat jaar stond de gepensioneerde vertegenwoordiger in de op damesrok gelijkende flesjes, Lou Prentice, model voor een tekening die de Zweedse illustrator Haddon Sundblom maakte. Op de afbeelding overhandigen twee kinderen de kerstman een flesje cola "for the pause that refreshes". En daarmee was de Kerstman zoals we die nu kennen, gehuld in zijn Coca Cola roodwitte kerstmanpak, geboren.

Blogs

2006-12-11T12:14:00.000+01:00

Ik kan me goed voorstellen dat je een winterdipje hebt. Het is donker, regenachtig, net niet koud genoeg, net Sinterklaas geweest, nog net geen kerst, nog geen vakantie, druk op je werk, fileachtig op de weg, overcrowded in de trein, en daarbij staat je agenda bol van de kerstlunches, kerstborrels, kerstbrunches, kerstconcerten, kerstdiners, kerstsoupers, kerstgouters en kerstmarkten.

Voor de afleiding een paar leuke blogs om langs te surfen:

Merel
Tekenblog
Bright
News for Nerds

Cinnamone

2006-11-30T14:30:00.000+01:00

De muziek die je op de site aantreft is van de jonge Belgische band Cinnamone. Ik ontmoette de sympathieke muziekanten in Brussel en vond hun live acoustisch optreden erg goed. Beter nog dan de op CD opgenomen muziek. De speciale combinatie van instrumenten zorgt voor een heel eigen "sound"

De band bestaat uit Ruben Hillewaere : zang, akoestische gitaar, songwriting Dieter Hillewaere : zang, piano, akoestische gitaar, harmonium, klokkenspel Jan Vermeulen : basgitaar, backing vocals, harmonium, mandoline Hélène Viratelle : cello, backing vocals Renaud Versteegen : slagwerk, backing vocals.

Een aantal leden van de band is ook een muziekschool gestart, waar jong en oud van verschillende komaf op een ongedwongen manier kunnen samenkomen om muziek te spelen en te leren. Voor de muziekschool zoeken zij nog lessenaars, stoelen, verlichting etc. Als je toevallig nog iets over hebt, of nog ergens een paar lessenaars weet te liggen... hoor ik het graag.

januari
FNAC Luik
Cinnamone op tournée met "Ca balance pas mal à Liège" in het kader van 25 jaar FNAC, samen met de groepen "Tommy" (pop rock) en "Blue Velvet" (indie rock). www.cinnamone.be

"Het ware leven, een roman"

2006-11-27T14:06:00.000+01:00

"Er werd een zaag gehaald, die normaal gebruikt wordt voor brandhout. In vrolijke ploegendiensten van telkens vijf minuten sjorden verschillende koppels aan weerszijden van het roestig ijzer. Uiteindelijk lukte het om de arm van de romp te scheiden. In triomf werd hij rondgedragen. De vingers bewogen nog, maar misschien leek dat maar zo. 'Honger, honger, honger.' In de kombuis werd het vuur aangestoken. De kok brandde de haren weg, trok de nagels uit en vette de huid in met zoute reuzel. Daarna reeg hij de arm aan het spit en liet hem aan alle kanten egaal garen. Toen de huid goudbruin was gekleurd, bluste hij de arm met een paar scheuten benedictine. Het vlees werd in porties gesneden en meteen opgediend..."

Andrej Platonov in "Tsjevengoer, een roman van een stad"? Italo Calvino, in "als op een winternacht een reiziger"? Nabokov in "Het ware leven van Sebastian Knight"? Nee, dit is een citaat uit het ware leven, een roman van Leonard Ilja Pfeiffer (http://www.iljapfeijffer.nl/). Serieuzer, moeilijker dan het grote baggerboek, maar steengoed. In het boek is de schrijver op zoek naar zingeving van het bestaan. Is het ware leven de maatschappij te kritiseren vanaf de zijlijn en geleerde boeken schrijven vol met verwijzingen naar en citaten uit de klassieken of is het ware leven samenwonen in een door olielamp verlicht hutje op de Krim? En: wat is fictie en wat de werkelijkheid?

Verschillende lagen en verhaallijnen die op het eerste gezicht ver van elkaar verwijderd zijn lopen door elkaar heen, maar worden bijeengehouden door de vorm. Het boek wordt bevolkt door een bont gezelschap van een loodgieter met jam op de revers, een Elvis look alike tevens barman, een verliefde legeraanvoerder enzv. De auteur weet de personages ternauwernood in de hand te houden. Hij raakt verzeild tussen de personages uit zijn boek en figuranten richten zich direct tot de lezer om hun beklag te doen over de rommel die de schrijver er van maakt.

Het ware leven, een roman is een fatastisch boek. Het enige dat stoort is het pronken met eigen eruditie van de auteur. Aanbevolen!

Ook aanbevolen is zijn essay Linguam et mores secum vexit te vinden op onderstaande link http://www.iljapfeijffer.nl/boekboek/servlet/nl.gx.siteworks.client.http.ShowObject/id=69267

Berlijn

2006-11-26T23:43:00.000+01:00

Op de trap van metrostation Hackischer markt zat een man een fles wodka te drinken. De man was naar uiterlijk te zien ooit netjes geweest, maar aan lager wal geraakt. 75% van de bevolking in Berlijn wordt betaald door de Duitse overheid. Ze zijn ofwel werkzaam voor de gemeente, het rijk ofwel uitkeringsgerichtigd. De eerste keer dat ik op de Hackische markt was - en dat is niet eens zo heel lang geleden - hing er nog een soort kraaksfeer. In oude afgetrapte hofjes waren geimproviseerde bioscoopjes geinstalleerd waar B-films (of C-films) werden vertoond. Nu zitten er dure boeken- en kledingwinkels en artgalleries, waar geen kunst te vinden is.

Toch blijft Berlijn gaaf. Bijvoorbeeld het Hamburger Bahnhof. 10.000 vierkante meter hedendaagse kunst. Nu was er een tentoonstelling van videokunst. http://www.hamburgerbahnhof.de/

En niet alleen in het museum voor hedendaagse kunst waan je je in de toekomst. Rondom de rijksdag ontstaat een heel nieuw gebied. Het nieuwe centraal station lijkt, vooral 's avonds, zojuist te zijn geland vanaf een andere planeet. ICE treinen kruisen elkaar in verschillende lagen perrons. Vanaf daar overzie je de koepel op de rijksdag, het tentdak van de Potsdammerplatz en de parlementaire gebouwen.

Aan de man op de trappen bij de metro niet besteed. Hij had inmiddels van een voorbijganger een pak jus d'orange gekregen om de wodka mee op te mengen.

Antitrust for Dummies

2006-11-24T10:01:00.000+01:00

Tjade Stroband stuurde me deze link. Is een film over waar concurrentie goed voor is. Zoals Tjade al opmerkte het is een half uur durende 'commercial' voor de Sherman Act en antitrust in het algemeen. Maar wel vermakelijk.

http://www.youtube.com/watch?v=3IdfVthEF3E&eurl=